http://ahlebayt14.blogfa.com/ fa blogfa.com Sun, 23 Aug 2009 13:18:18 GMT http://ahlebayt14.blogfa.com/post-140.aspx دعاهای  هر روز ماه مبارک رمضان  <P dir=rtl> <IMG style="WIDTH: 543px; HEIGHT: 288px" height=545 src="http://aycu15.webshots.com/image/28614/2006112982273599430_rs.jpg" width=729></P> <P dir=rtl><B></B> </P> <P dir=rtl><B></B> </P> <P dir=rtl><B></B> </P> <P dir=rtl><B></B> </P> <P dir=rtl><B>بسم الله الرحمن الرحیم</B></P> <P dir=rtl><B>  </B></P> <P dir=rtl><B>دعای روز اول </B></P> <P dir=rtl>خدایا روزه مرا در این روز مانند روزه داران حقیقی که مقبول توست قرار ده ، واقامه نمازم را مانند نمازگزاران واقعی مقرر فرما ، ومرا از خواب غافلان « از یاد تو » هوشیار وبیدار ساز وهم در این روز جرم و گناهم را ببخش ای خدای عالمیان واز زشتیهایم عفو فرما ای عفو کننده از گنهکاران .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز دوم </B></P> <P dir=rtl>خدایا مرا در این روز به رضا و خشنودیت نزدیک ساز و از خشم وغضبت دور ساز وبرای قرائت قرآنت موفق گردان به حق رحمتت ای مهربانترین مهربانان عالم .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز سوم </B></P> <P dir=rtl>خدایا در این روز مرا هوش و بیداری در کار اطاعتت نصیب فرما واز سفاهت وجهالت وکارهای باطل دور گردان واز هر چیزی واز هر چیزی که در این روز نازل می فرمایی مرا نصیب بخش به حق جود وکرمت ای بخشنده ترین بخشندگان .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز چهارم </B></P> <P dir=rtl>خدایا مرا در این روز بر اقامه و انجام فرمانت قوت بخش وحلاوت وشیرینی ذکرت را بمن بچشان وبرای ادای شکر خود به کرمت مهیا ساز و در این روز به حفظ و پرده پوشی ات مرا از گناه محفوظ دار ای بصیرترین بینایان عالم .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز پنجم </B></P> <P dir=rtl>خدایا مرا در این روز از توبه و استغفار کنندگان قرار ده و از بندگان صالح مطیع خود مقرر فرما و هم در این روز مرا از دوستان مقرب درگاه خود قرار ده ، به حق لطف و رأفتت ای مهربانترین مهربانان عالم .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز ششم </B></P> <P dir=rtl>خدایا مرا در این روز  به واسطه ارتکاب عصیانت خوار مساز وبه ضرب تازیانه قهرت کیفر مکن و از موجبات خشم و غضبت دور گردان ، به حق احسان ونعمتهای بیشمار تو به خلق ای منتهای آرزوی مشتاقان .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز هفتم </B></P> <P dir=rtl>خدایا مرا در این روز به روزه و اقامه نماز یاری کن و از لغزشها و گناهان دور ساز وذکر دائم که تمام روز به یاد تو باشم نصیبم فرما ، به حق توفیق بخشی خود ای رهنمای گمراهان عالم .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز هشتم </B></P> <P dir=rtl>خداوندا در این روز مرا ترحم به یتیمان و اطعام به گرسنگان و افشاء و انتشار سلام در مسلمانان و مصاحبت نیکان نصیب فرما ، به حق انعامت ای پناه آرزومندان عالم .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز نهم</B></P> <P dir=rtl>ای خدا مرا نصیبی کامل از رحمت واسطه خود عطا فرما و به ادله و براهین روشن خود هدایت فرما و پیشانی مرا بگیر و به سوی رضا وخشنودی که جامع هر نعمت است سوق ده ، به حق دوستی ومحبتت ای آرزوی مشتاقان .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز دهم </B></P> <P dir=rtl>خداوندا مرا در این روز از آنان که در تمام امور بر تو توکل کنند ونزد تو فوز وسعادت یابند واز مقربان درگاه تو باشند قرار ده ، به حق احسانت ای منتهای آرزوی طالبان .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز یازدهم </B></P> <P dir=rtl>خداوندا در این روز احسان و نیکویی را محبوب من وفسق ومعاصی را ناپسند من قرار ده ودر این روز خشم وآتش قهرت را به من حرام گردان به یاری خود ای فریاد رس فریاد رسان .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز دوازدهم </B></P> <P dir=rtl>خدایا در این روز مرا به زیور ستر وعفت نفس بیارای وبه جامه قناعت وکفاف بپوشان وبه کار عدل وانصاف بدار واز هر چه ترسانم مرا ایمن ساز به نگهبانی خود ای نگهدار وعصمت بخش خدا ترسان عالم .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعای روز سیزدهم</P> <P dir=rtl>خدایا در این روز مرا از پلیدی وکثافات هوای نفس وگناهان پاک ساز وبر حوادث خیر وشر وقضا ، قدرت صبر وتحمل عطا کن وبر تقوی وپرهیزگاری ومصاحبت نیکوکاران عالم موفق دار ، به یاری خود ای مایه شادی واطمینان خاطر مسکینان .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز چهاردهم </B></P> <P dir=rtl>خدایا در این روز مرا به لغزشهایم مؤاخذه مفرما وعذر خبط وخطایم بپذیر ومرا هدف تیرهای وآفتهای عالم قرارر مده به حق عزت وجلالت اب عزت بخش اهل اسلام .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl><B>دعای روز پانزدهم :</B></P> <P dir=rtl>خدایا در این روز طاعت بندگان خاشع وخاضع نصیب من گردان و شرح صدر مردان فروتن خدا ترس را به من عطا فرما ، به حق امام بخشی خود ای ایمنی دلهای ترسان .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز شانزدهم:</P> <P dir=rtl>خدايا در اين روز مرا به موافقت " اعمال وافکار" نيکان عالم موفق بدار واز رفاقت اشرار جهان دور گردان و مرا در اين بهشت دارالقرار به رحمتت منزل ده , به حقّ الهّيت ومعبوديت اي خداي عالميان.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز هفدهم:</P> <P dir=rtl>ای خدا مرا در ای روز به اعمال صالحه راهنمايي کن وحاجتها و آرزوهايم را بر آورده ساز اي کسي که نيازمند به شرح وسئوال بندگان نيستي, اي خدايي که ناگفته به حاجات وبه سرائر خلق آگاهي بر محمد و آل اطهار او درود فرست.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز هيجدهم:</P> <P dir=rtl>خداوندا مرا در این روز براي برکات سحرها بيدار ومتنبه ساز ودلم را به روشني انوار سحر منوّر گردان و تمام اعضاء وجوارهم را برای آثار وبرکات اين روز مسخّر فرما به حق نور جمال خود اي روشني بخش دلها عارفان .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز نوزدهم:</P> <P dir=rtl>خدایا در این روز بهره مرا از برکاتش وافر گردان وراهم را به سوي خيراتش سهل وآسان ساز واز حسنات مقبول آن مرا محروم مسازای راهنمای به سوي دين حق وحقيقت آشکار.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز بيستم:</P> <P dir=rtl>خداوندا در این روز درهای بهشتها را به روي من بگشا ودرهاي آتش دوزخ را ببند مرا توفيق تلاوت قرآن عطا فرما ، ای فروز آورنده وقار وسکينه بر دلهاي اهل ايمان.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز بيست ويکم:</P> <P dir=rtl>خداوندا در اين روز مرا به سوي رضا وخشنودي خود راهنمايي کن وشيطان را بر من مسلط مگردان وبهشت را منزل ومقامم قرار ده, اي برآورنده حاجات معرفت ومشتاقان حق وحقيقت.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز بيست ودوم:</P> <P dir=rtl>خداوندا در اين روز درهاي فضل وکرمت را به روي من بگشا و برمن برکاتت را نازل فرما وبر موجبات رضا وخشنوديت موفقم بدار ودر وسط بهشتهايت مرا مسکن ده, اي پذيرنده دعالي پريشانان.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز بيست وسوم:</P> <P dir=rtl>خدايا در اين روز مرا از گناهان پاکيزه گردان و از هر عيب پاک ساز ودلم را در آزمايش رتبه دلهاي اهل تقوي بخش, اي پذيرنده عذر لغزشهاي گناهکاران.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز بيست وچهارم:</P> <P dir=rtl>خدايا در اين روز از تو درخواست مي کنم آنچه را که رضاي تو در اوست, وبه تو پناه مي برم از آنچه تو را پسند است, و از تو توفيق مي خواهم که دراين روز به فرمان تو باشم وهيچ نافرماني نکنم, اي عطا بخش سئوال کنندگان.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز بيست وپنجم:</P> <P dir=rtl>خداوندا مرا در اين روز محب دوستانت ودشمن دشمنانت قرار ده ودر راه روش به طريقه وسنت خاتم پيعمبرانت بدار اي عصمت بخش دلهاي پيعمبران.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز بيست وششم:</P> <P dir=rtl>اي خدا در اين روز سعيم را در راه طاعتت بپذير وجزاي خير عطا فرما وگناهم را در اين روز ببخش و عملم را مقبول وعيبم را مستور گردان, اي بهترين شنواي صداي خلق.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز بيست وهفتم:</P> <P dir=rtl>خداوندا در اين روز فضيلت ليلة القدر را نصيب من گردان وتمام امور وکارهاي مشکل را آسان کن وعذرهايم را بپذير ورز وگناهم را محو ونابود ساز اي روف ومهربان در حق صالحان.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز بيست وهشتم:</P> <P dir=rtl>اي خدا دراين روز به اعمال نافله ومستحبات مرا بهره وافرا عطا فرما وبه حاضر و آماده ساختن مسائل درحقم کرم فرما و وسيله مرابين وسايل واسباب به سوي حضرتت نزديک ساز اي خدايي که سماجت والحاح بندگان ترا (از کار لطف وبخشش) باز نخواهد داشت.</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز بيست ونهم:</P> <P dir=rtl>خدايا در اين روز مرا سراپا به رحمت خود در پوشان وهم توقيق وحفظ از گناهان روزي فرما ودلم را از تاريکيهاي مشکوک واوهام پاک دار اي مهربان بر بندگان مومنت .</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl>دعاي روز سي ام</P> <P dir=rtl>خداوندا در  اين روز روزه مرا با جزاي خير ومقبول حضرتت آن گونه قرار ده که مورد پسند خود ورسولت واقع گردد وفروع آن را به واسطه اصول آن که ايمان وتوجه به توست محکم اساس گردان به حق سيد ما محمد وآل اطهارش وستايش خداي را که پروردگار عالميان است.</P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> Sun, 23 Aug 2009 13:18:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahlebayt14&postid=140 ahlebayt14 http://ahlebayt14.blogfa.com/post-140.aspx http://ahlebayt14.blogfa.com/post-139.aspx <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV>به نقل از کتاب <STRONG>فیض العلام فى عمل الشهور و وقایع الایام</STRONG><BR>نوشته <STRONG>آیة اللّه حاج شیخ عباس قمى قدّس سرّه الشّریف</STRONG> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> </DIV> <DIV> <P><STRONG>شب :</STRONG> 1 ش (3) - در آن چند عمل است :1 - آنکه طلب هلال کند و بعضى استهلال اینماه را واجب دانسته اند.2 - چون رؤ یت هلال کرد اشاره بهلال نکند بلکه رو بقبله کند و دستها را باسمان بلند کند و بگوید ربى و ربک الله الخ و بخواند دعاى هلال را که ((ابن عقیل )) واجب دانسته و اگر وقت داشته باشد بخواند دعاهائى را که ((سید)) در ((اقبال )) از رسولخدا(ص ) و امیر المؤ منین علیه السلام و امام جعفر صادق علیه السلام و حضرت کاظم علیه السلام براى هلال روایت کرده اند.3 - بخواند دعاى 43 صحیفه کامله را در وقت رؤ یت هلال هر ماه و خصوص هلال اینماه .4 - مجامعت باحلال خود کندو این از خصوصیات اینماه است و الا در ماههاى دیگر جماع در شب اول مکروه است .5 - غسل شب اول ماه کند.6 - در نهر جارى غسل کند و سى کف آب بر سر بریزد.7 - زیارت قبر امام حسین علیه السلام کند تا گناهانش ریخته شود و ثواب حجاج و معتمرین آنسال را دریابد.8 - در این شب ابتدا کند بخواندن هزار رکعت نماز این ماه بنحویکه در فصل اول گذشت .9- آنکه در نماز نافله این شب و سایر شبهاى اینماه سوره انافتحنا بخواند.10 - دو رکعت نماز کند در این شب در هر رکعت حمد و سوره انعام بخواند و سؤ ال کند که حق تعالى از او کفایت شرور کند.11 - بخواند دعاى اللهم ان هذا الهشر المبارک الخ و این دعائى است که حضرت صادق علیه السلام در شب آخر شعبان و در این شب میخواند.12 - بعد از نماز مغرب بخواند این دعاى وارده از حضرت ((جواد(ع ))) را که در ((اقبال )) است : اللهم یامن یملک التدبى الخ .13 - بخواند در این شب ایندعاى ماءثور از حضرت صادق (ع ) را که در اقبال است : الهم رب شهر رمضان نزل القرآن الخ .14 - بخواند دعاى 44 صحیفه کامله را که در وقت دخول ماه رمضان حضرت سجاد(ع ) میخواند.15 - بخواند دعاى وارده از حضرت موسى بن جعفر(ع ) را:(( اللهم انى اسئلک باسمک الذى دان له کل سئى )) الخ .16 - بخواند اللهم ان هذا شهر رمضان الخ و این دعا را سید در اقبال ذکر کرده پس از آن دعاى بسیار طویلى از حضرت صادق (ع ) نقل کرده که فرموده مى خوانى آن را در وقت حضور ماه رمضان .17 - بخواند این دعا را که حضرت صادق (ع ) از حضرت رسول خدا(ص )، نقل کرده است که در وقت دخول ماه رمضان میخواندند:(( اللهم انه قد دخل شهر رمضان اللهم رب شهر رمضان الذى انزلت فیه القران و جعلته بینات من الهدى و الفرقان اللهم فبارک لنافى شهر رمضان و اعنا على صیامه و صلوته و تقبله منا ))بدانکه (( سید ابن طاوس )) از براى هر شب از این ماه دعواتى از کتاب (( ابن ابى قرة )) نقل کرده و از جمله براى این شب چهار دعا ذکر فرموده هر که طالب است رجوع کند باقبل و دعاهاى امشب و سایر شبها را بخواند.و بدان نیز که شیخ شهید ره از امیر المؤ منین (ع ) براى هر شب از این ماه نمازى نقل کرده مادر ذکر هر شب نماز را نقل میکنیم .اما نماز امشب چهار رکعت است در هر رکعت حمد یکمرتبه و توحید پانزده مرتبه و در این شب سنه 145 خروج کرد در بصره : ابراهیم بن عبدالله محض قتیل باخمرى و بیعت کردند بااو وجوه مردم چنانچه در عمدة الطالب است .* </P> <P><STRONG> روز : 1</STRONG> در آن چند عمل است :1 - غسل کردن در آب جارى و ریختن سى کف آب بر سر که باعث ایمنى از جمیع دردها و بیماریها است در تمام سال .2 - کفى از گلاب برو بزند تا ز خوارى و پریشانى نجات یابد و قدرى گلاب هم بر سر خود بزند تا در آن سال از سرسام ایمن شود.3 - دو رکعت نماز اول ماه و تصدق را بعمل آورد.4 - دو رکعت نماز کند در رکعت اول حمد وانافتحناه و در دوم حمد و هر سوره که خواهد تا حق تعالى جمیع بدیها را در آنسال از او دور گرداند و در حفظ خدا باشد تا سال آینده .5 - بعد از طلوع فجر این دعا را بخواند:(( اللهم قد حضر شهر رمضان وقد افتر ضت علینا صیامه و انزلت فیه القران آن هدى للناس و بینات من الهدى و الفرقان اللهم اعنا على صیامه و تقلبه منا و تسلمه منا و لنافى یسر منک و عافیة انک على کل شئى قدیر. ))6 - ایندعا را بخواند اگر در شب نخوانده المحمد الله الذى هدانا لحمده و ایندعاى 44 صحیفه است و همچنین بخواند دعاى نبوى (ص ) و کاظمى (ص ) را اگر در شب نخوانده بدانکه سید ابن طاوس ره ، از براى هر روز این ماه دعاهاى مخصوصى نقل کرده و ما در اینجا اکتفا میکنیم بنقل دعاى مختصر هر روز دعاى این روز: </P> <P dir=rtl>(( اللهم اجعل صیامى فیه صیام الصائمین و قیامى فیه قیام القائیمن و نبهنى فیه عن نومة الغافلین و هب لى فیه جرمى یا اله العالمین و اعف عنى یا عافیا عین المجرمین . )) </P> <P dir=rtl> برگرفته از سایت تبیان</P> <P dir=rtl> </P> <P dir=rtl> </P></DIV> Sat, 22 Aug 2009 13:14:52 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahlebayt14&postid=139 ahlebayt14 http://ahlebayt14.blogfa.com/post-139.aspx http://ahlebayt14.blogfa.com/post-138.aspx <BLOCKQUOTE> <P>        </P> <P> </P> <P><FONT color=#006400 size=4><STRONG>        <IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG><FONT color=#000000 size=2> </FONT><STRONG><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG></FONT></P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4></FONT></STRONG> </P> <P> </P> <P> </P> <P> </P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4>             <IMG alt="" src="http://www.parsiblog.com/PhotoAlbum/iman86/all444xw5.gif" border=0></P></FONT></STRONG> <P> </P> <P> </P> <P>              <IMG alt=http://downloadpack.files.wordpress.com/2008/08/shaban-15th.jpg src="http://downloadpack.files.wordpress.com/2008/08/shaban-15th.jpg"></P></BLOCKQUOTE> <TABLE> <TBODY> <TR> <TD height=10></TD></TR> <TR> <TD> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>دوباره ماه شعبان رسيد، ماهي كه در آن نورهاي درخشاني پا به عالم دنيا گذاشتند و با وجود خود به جهان حياتي دوباره بخشيدند از ميان اين گوهر‌هاي ناب هستي امام حسين عليه السلام و امام عصر عليه السلام درخشش بيشتري دارند كه يكي در سوم شعبان و ديگري در نيمه ماه شعبان گيتي را با آمدنشان نوراني كردند، يكي با نگاه سرخ خويش فداكاري، از جان گذشتن براي دين و پايداري را به ما مي‌آموزد و ديگري با نگاه سبزش، اميد به آينده، در انتظار عدالت، به دنبال راستي و زيبايي بودن را به ما نويد مي‌دهد. اين دو امام گرانمايه پيوند‌هاي ناگسستني با هم دارند. </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>امام مهدي عليه السلام در خَلق و خُلق شبيه جدش امام حسين عليه السلام مي‌باشد او مانند جدش حسين عليه السلام علم و قدرت و شجاعت و سازش ناپذيري و بيعت نكردن با ظالمان مي‌باشد. به دنبال برپايي حق و عدالت در سراسر جهان است. ياد امام مهدي عليه السلام تسكين بخش دل امام حسين عليه السلام و يارانش در شب عاشورا است و ياد امام حسين عليه السلام، امام مهدي عليه السلام را در شب و روز نالان قرار داده است. او كه هر روز جد غريبش را ياد مي‌كند و در سوگ او ماتم مي‌گيرد و در انتظار روز عاشورايي است كه دستور قيام به او داده شود و كار نيمه تمام جد غريبش را در برپايي دولت كريمه اهل بيت عليهم السلام به پايان برساند. </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>براي اين‌كه پيوند ميان اين دو را فراموش نكنيم؛ در شب ميلاد امام زمان عليه السلام، شب قدر و در دعاي ندبه از حسين عليه السلام ياد مي‌كنيم و شعار سپاهيان حضرت مهدي عليه السلام «يا لثارات الحسين» است و حضرت مهدي عليه السلام با ياد او قيام خود را آغاز مي‌كند از طرف ديگر در زيارت عاشورا، در ميلاد امام حسين عليه السلام و در تعزيت روز عاشورا ياد حضرت مهدي عليه السلام را فراموش نمي‌كنيم و از خدا مي‌خواهيم ما را از ياوران آن امام منتظر براي خونخواهي آن امام شهيد قرار دهد. </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>در روايتي مي‌خوانيم: </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>حضرت سيد الشهدا عليه السلام در كربلا رو به اصحاب و ياوران خود كرد و فرمود: </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>جدم رسول خدا صلي الله عليه و آله فرمودند: فرزندم حسين عليه السلام در سرزمين كربلا غريبانه، تنها و با لب تشنه به شهادت مي رسد هر كسي او را ياري دهد همانا مرا و فرزندش حضرت مهدي عليه السلام را ياري كرده است.</FONT><A name=_ednref1><FONT color=#ffffff>[1]</FONT></A><FONT color=#ffffff> </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>اما براي ما كه در كربلا حاضر نبوديم و نتوانستيم جان خود را فداي سالار شهيدان كنيم حالا چگونه مي‌توانيم در زمرة ياري گران آنان باشيم؟ در پاسخ مي‌توان گفت، ياري كردن را مي‌توان به ياري قلبي و زباني و عملي انجام داد. </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000></FONT></FONT></B>  <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000></FONT></FONT></B>  <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000></FONT></FONT></B>  <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000></FONT></FONT></B> </P><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000> <P><FONT color=#006400 size=4><STRONG>               <IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG><FONT color=#000000 size=2> </FONT><STRONG><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG></FONT></P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4></FONT></STRONG>       </P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4></P></FONT></STRONG> <P> </P></FONT></FONT></B> <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000>ياري قلبي</FONT> </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></B></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>ياري قلبي يعني ما در دل خواهان ياري امام حسين عليه السلام باشيم و بگوييم اگر ما آن زمان حاضر بوديم آن امام غريب را ياري مي‌كرديم. امام رضا عليه السلام به ابن شعيب مي‌فرمايد: اي فرزند شبيب اگر خوشحال مي‌شوي ثواب كساني را كه در راه امام حسين عليه السلام به شهادت رسيده‌اند را ببري هر وقت او را ياد كردي بگو «يا ليتني كنت معهم فافوز فوزاً عظيما» اي كاش با آنان بودم و به آن رستگاري عظيم مي‌رسيدم.</FONT><A name=_ednref2><FONT color=#ffffff>[2]</FONT></A><FONT color=#ffffff> </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>اما ياري قلبي وقتي حاصل مي‌شود كه ما امامان عليهم السلام و جايگاه آنان را به درستي بشناسيم و بعد از شناخت درست، وليّ نعمت بودنشان را مورد تصديق و پذيرش قرار دهيم. شناخت قلبي منتهي به محبت قلبي مي‌شود و به دنبال محبت و علاقه ياري قلبي به وجود مي‌آيد. </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000></FONT></FONT></B>  <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000>          <P><FONT color=#006400 size=4><STRONG>        <IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG><FONT color=#000000 size=2> </FONT><STRONG><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG></FONT></P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4></FONT></STRONG> </P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4></P></FONT></STRONG> <P> </P></FONT></FONT></B> <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000></FONT></FONT></B>  <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000>ياري زباني</FONT> </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></B></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>ياري زباني مرحله‌اي بالاتر از ياري قلبي است يعني انسان آن‌چه را در دل به آن عقيده‌مند است بر زبان جاري كند اگر امام حسين و امام زمان عليهم السلام را در دل قبول دارد، بوسيله زبان عقيده قلبي خود را بيان كند و در پرتو اظهار زباني وليّ نعمت خويش را ياري كند. ما مي‌توانيم با برپايي مجالس ياد اهل بيت عليهم السلام در ميلاد‌ها و شهادت‌ها و در روزهايي كه منسوب به آنان است و با خواندن زيارت‌ها و دعاهاي منسوب به آنان به ياري زباني آنان برخيزيم. </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000></FONT></FONT></B>  <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000>           <P><FONT color=#006400 size=4><STRONG>           <IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG><FONT color=#000000 size=2> </FONT><STRONG><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG></FONT></P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4></FONT></STRONG> </P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4></P></FONT></STRONG> <P> </P></FONT></FONT></B> <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff><FONT color=#ff0000>ياري عملي</FONT> </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></B></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>كاملترين ياري وقتي حاصل مي‌شود كه انسان بعد از ياري قلبي و زباني، با رفتار خويش در عمل، ياري‌گر امام خود باشد و اگر انسان با كردار خويش، خود را در مسير بندگي پروردگار متعال قرار دهد و با رفتار خود ديگران را به اين مسير هدايت كند به بهترين صورت امام حسين و امام عصر عليهم السلام را ياري كرده است. هشام بن حكم در اوايل سنين جواني وقتي كه تازه بر صورتش مو روييده بود بر امام جعفر صادق عليه السلام وارد شد. امام عليه السلام او را بالاتر از همه بزرگان اصحاب خويش در كنار خود جاي دادند و وقتي ديدند اين كار بر سالخوردگان سنگين و گران آمده است هشام را اين‌گونه معرفي فرمودند: <STRONG>«هذا ناصرنا بقلبه و لسانه ويده»</STRONG> اين شخص با قلب و زبان و رفتار خود ياور ما است.</FONT><A name=_ednref3><FONT color=#ffffff>[3]</FONT></A><FONT color=#ffffff> </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>در پايان يادآور مي‌شويم كه اگر مي‌خواهيم ياري كننده امام حسين عليه السلام و امام مهدي عليه السلام در اين زمان باشيم؛ بهترين كار زنده نگاه داشتن ياد آن دو امام بزرگوار در همه جا با بيان زندگي و رفتار و هدف‌ها و فضايل آنان است و بهترين راه براي اين كار نشان دادن فضايل آنان در رفتار و كردار است كه اين بهترين شيوه تبليغ است تا زينت و مايه سرافرازي آنان باشيم نه مايه سرافكندي و شرمساري آنان. به اميد آن‌كه پروردگار انسان‌ها ما را از ياوران حضرت مهدي عليه السلام براي برپايي دولت نور و عدالت و برچيدن بيداد و ستمگري قرار دهد. </FONT> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff></FONT>  <P dir=rtl><FONT color=#ffffff></FONT>  <P dir=rtl><FONT color=#ffffff>سيد حسن زماني </FONT> <P><FONT color=#ffffff>كارشناس و پژوهشگر</FONT></P> <P dir=rtl><FONT color=#ffffff></FONT>  <P dir=rtl><FONT color=#ffffff></FONT>  <P dir=rtl><FONT color=#ffffff></FONT>  <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P dir=rtl><B><FONT color=#ffffff>پي نوشت </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></B></P> <DIV><FONT color=#ffffff> <HR width="33%" SIZE=1> </FONT> <DIV id=edn1> <P dir=rtl><A name=_edn1><B><B><FONT color=#ffffff>[1]</FONT></B></B></A><FONT color=#ffffff> . معالي السبطين، ج1، ص208 ـ رياض القدس، ج1، ص263.</FONT><B><FONT color=#ffffff> </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></B></P></DIV> <DIV id=edn2> <P dir=rtl><A name=_edn2><B><B><FONT color=#ffffff>[2]</FONT></B></B></A><FONT color=#ffffff> . بحار الانوار، ج44، ص286.</FONT><B><FONT color=#ffffff> </FONT> <P><FONT color=#ffffff></FONT></B></P></DIV> <DIV id=edn3> <P dir=rtl><A name=_edn3><B><B><FONT color=#ffffff>[3]</FONT></B></B></A><FONT color=#ffffff> . بحارالانوار، ج10، ص295، حد4.</FONT><B><FONT color=#ffffff> </FONT> <P></B></P></DIV></DIV><BR></TD></TR></TBODY></TABLE> Thu, 06 Aug 2009 13:34:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahlebayt14&postid=138 ahlebayt14 http://ahlebayt14.blogfa.com/post-138.aspx http://ahlebayt14.blogfa.com/post-137.aspx <STRONG><FONT color=#008080 size=3></FONT></STRONG> </P> <P><FONT color=#008080 size=3><STRONG><FONT color=#000000 size=2> </FONT></STRONG></P> <DIV align=center><A href="http://zibasazi.bahar-20.com/" target=_blank><FONT color=#000000 size=2><STRONG><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://kkkkk03.persiangig.ir/125.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="110" originalWidth="270"></STRONG></FONT></A></DIV> <P><BR> </P> <DIV align=center><FONT size=4><FONT color=darkgreen> <MARQUEE direction=right width="80%"><IMG class=inlineimg title=1gol alt="" src="http://www.askquran.ir/images/smilies/smilies/1gol.gif" border=0><IMG class=inlineimg title=1gol alt="" src="http://www.askquran.ir/images/smilies/smilies/1gol.gif" border=0><IMG class=inlineimg title=1gol alt="" src="http://www.askquran.ir/images/smilies/smilies/1gol.gif" border=0><FONT size=4><FONT color=darkgreen><STRONG> آمد گل لیلا <IMG class=inlineimg title=1gol alt="" src="http://www.askquran.ir/images/smilies/smilies/1gol.gif" border=0><IMG class=inlineimg title=1gol alt="" src="http://www.askquran.ir/images/smilies/smilies/1gol.gif" border=0><IMG class=inlineimg title=1gol alt="" src="http://www.askquran.ir/images/smilies/smilies/1gol.gif" border=0> نور دل زهرا<IMG class=inlineimg title=1gol alt="" src="http://www.askquran.ir/images/smilies/smilies/1gol.gif" border=0><IMG class=inlineimg title=1gol alt="" src="http://www.askquran.ir/images/smilies/smilies/1gol.gif" border=0><IMG class=inlineimg title=1gol alt="" src="http://www.askquran.ir/images/smilies/smilies/1gol.gif" border=0> </STRONG></FONT></FONT></MARQUEE></FONT></FONT></DIV></FONT> <P><FONT color=#008080 size=3><STRONG><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG><FONT color=#000000 size=2> </FONT><STRONG><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG></FONT></P> <P><STRONG><FONT color=#008080 size=3></FONT></STRONG> </P> <P><STRONG><FONT color=#008080 size=3>جلوه ى ذات خداى دادگستر</FONT><FONT color=darkgreen><FONT size=4> اكبر</FONT><FONT color=darkgreen> آمد</FONT></STRONG></FONT><BR><FONT size=3><FONT color=teal><STRONG>مرحبا آئينه ى روى پيمبر <FONT size=4><FONT color=darkgreen>اكبر آمد</FONT></FONT></STRONG></FONT></FONT><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>از قدومش شد هويدا جنت موعود ما را</FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>آنكه شد خلد مخلّد پاى تا سر <FONT size=4><FONT color=darkgreen>اكبر آمد</FONT></FONT></FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>داد مرغ شب نويد جانفزا بر ظلمت شب</FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>كاشكارا شد سحر شمس منور<FONT size=4><FONT color=darkgreen> اكبر آمد</FONT></FONT></FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>شد گل افشان مقدم او را ملك با شوق و شادى</FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>زان كه امشب نوگل زهراى اطهر<FONT size=4><FONT color=darkgreen> اكبر آمد</FONT></FONT></FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>مولد او مى‏كند تفسير ايثار و شهادت</FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>در شجاعت ثانى ساقى كوثر<FONT size=4><FONT color=darkgreen> اكبر آمد</FONT></FONT></FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>او شبيه آمد محمد را به خلق و خلق و منطق</FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>خاتم پيغمبران را ياد آور <FONT size=4><FONT color=darkgreen>اكبر آمد</FONT></FONT></FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>آنكه باشد مصحف و ايمان و تقوا را عصاره</FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>از براى چرخ عزّ و جاه محور <FONT size=4><FONT color=darkgreen>اكبر آمد</FONT></FONT></FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>تا ز موج فتنه آرد كشتى دين را به ساحل</FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>ناخدا و بادبان، سكّان و لنگر <FONT size=4><FONT color=darkgreen>اكبر آمد</FONT></FONT></FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>آمده درياى فضل وجود را تابنده گوهر</FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>بر سر تقوا و دين رخشنده افسر<FONT size=4><FONT color=darkgreen> اكبر آمد</FONT></FONT></FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>جام عشق ايزد آمد، شبه روى احمد آمد</FONT></FONT></B><BR><B><FONT size=3><FONT color=teal>آنكه دارد بر لبان خويش كوثر<FONT size=4> <FONT color=darkgreen>اكبر آمد</FONT></FONT></FONT></FONT></B></P> <P><BR><FONT size=3><B><FONT size=4><FONT color=magenta>اى « سماوى» مژده‏اى امشب بده نسل جوان را</FONT></FONT></B></FONT><BR><FONT size=3><B><FONT size=4><FONT color=magenta>گو شما را بهترين الگو و رهبر <FONT color=darkgreen>اكبر آمد</FONT></FONT></FONT></B></FONT></P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4></FONT></STRONG> </P> <P> </P> <P><FONT color=#006400 size=4><STRONG><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG><FONT color=#000000 size=2> </FONT><STRONG><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"><IMG class=tcattdimgresizer alt="" src="http://i35.tinypic.com/20z6x45.gif" onload=NcodeImageResizer.createOn(this); border=0 originalHeight="90" originalWidth="120"></STRONG></FONT></P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4></FONT></STRONG> </P> <P><STRONG><FONT color=#006400 size=4><IMG alt="" src="http://www.parsiblog.com/PhotoAlbum/iman86/all444xw5.gif" border=0></P></FONT></STRONG> <P> </P> Thu, 30 Jul 2009 13:45:17 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahlebayt14&postid=137 ahlebayt14 http://ahlebayt14.blogfa.com/post-137.aspx http://ahlebayt14.blogfa.com/post-136.aspx <H3 dir=rtl align=right><FONT face=Tahoma color=#0000ff size=2>ولادت و حسب و نسب </FONT></H3> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>بنا بوشته مورخين ولادت على عليه السلام در روز جمعه 13 رجب در سال سى‏ام عام الفيل<SUP> (1) </SUP>بطرز عجيب و بيسابقه‏اى در درون كعبه يعنى خانه خدا بوقوع پيوست،محقق دانشمند حجة الاسلام نير گويد: </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>اى آنكه حريم كعبه كاشانه تست‏ <BR>بطحا صدف گوهر يكدانه تست‏ <BR>گر مولد تو بكعبه آمد چه عجب‏ <BR>اى نجل خليل خانه خود خانه تست </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>پدر آنحضرت ابو طالب فرزند عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف و مادرش هم فاطمه دختر اسد بن هاشم بود بنا بر اين على عليه السلام از هر دو طرف هاشمى نسب است<SUP> (2) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>اما ولادت اين كودك مانند ولادت ساير كودكان بسادگى و بطور عادى نبود بلكه با تحولات عجيب و معنوى توأم بوده است مادر اين طفل خدا پرست بوده و با دين حنيف ابراهيم زندگى ميكرد و پيوسته بدرگاه خدا مناجات كرده و تقاضا مينمود كه وضع اين حمل را بر او آسان گرداند زيرا تا باين كودك حامل بود خود را مستغرق در نور الهى ميديد و گوئى از ملكوت اعلى بوى الهام شده بود كه اين طفل با ساير مواليد فرق بسيار دارد. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>شيخ صدوق و فتال نيشابورى از يزيد بن قعنب روايت كرده‏اند كه گفت من با عباس بن عبد المطلب و گروهى از عبد العزى در كنار خانه خدا نشسته بوديم كه فاطمه بنت اسد مادر امير المؤمنين در حاليكه نه ماه باو آبستن بود و درد مخاض داشت آمد و گفت خدايا من بتو و بدانچه از رسولان و كتابها از جانب تو آمده‏اند ايمان دارم و سخن جدم ابراهيم خليل را تصديق ميكنم و اوست كه اين بيت عتيق را بنا نهاده است بحق آنكه اين خانه را ساخته و بحق مولودى كه در شكم من است ولادت او را بر من آسان گردان ، يزيد بن قعنب گويد ما بچشم خودديديم كه خانه كعبه از پشت(مستجار) شكافت و فاطمه بدرون خانه رفت و از چشم ما پنهان گرديد و ديوار بهم بر آمد چون خواستيم قفل درب خانه را باز كنيم گشوده نشد لذا دانستيم كه اين كار از امر خداى عز و جل است و فاطمه پس از چهار روز بيرون آمد و در حاليكه امير المؤمنين عليه السلام را در روى دست داشت گفت من بر همه زنهاى گذشته برترى دارم زيرا آسيه خدا را به پنهانى پرستيد در آنجا كه پرستش خدا جز از روى ناچارى خوب نبود و مريم دختر عمران نخل خشك را بدست خود جنبانيد تا از خرماى تازه چيد و خورد(و هنگاميكه در بيت المقدس او را درد مخاض گرفت ندا رسيد كه از اينجا بيرون شو اينجا عبادتگاه است و زايشگاه نيست) و من داخل خانه خدا شدم و از ميوه‏هاى بهشتى و بار و برگ آنها خوردم و چون خواستم بيرون آيم هاتفى ندا كرد اى فاطمه نام او را على بگذار كه او على است و خداوند على الاعلى فرمايد من نام او را از نام خود گرفتم و بادب خود تأديبش كردم و او را بغامض علم خود آگاه گردانيدم و اوست كه بتها را از خانه من ميشكند و اوست كه در بام خانه‏ام اذان گويد و مرا تقديس و تمجيد نمايد خوشا بر كسيكه او را دوست دارد و فرمانش برد و واى بر كسى كه او را دشمن دارد و نافرمانيش كند.<SUP> (3) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>و چنين افتخار منحصر بفردى كه براى على عليه السلام در اثر ولادت در اندرون كعبه حاصل شده است بر احدى از عموم افراد بشر چه در گذشته و چه در آينده بدست نيامده است و اين سخن حقيقتى است كه اهل سنت نيز بدان اقرار و اعتراف دارند چنانكه ابن صباغ مالكى در فصول المهمه گويد: </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>و لم يولد فى البيت الحرام قبله احد سواه و هى فضيلة خصه الله تعالى بها اجلالا له و اعلاء لمرتبته و اظهارا لتكرمته.<SUP> (4) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>يعنى پيش از آنحضرت احدى در خانه كعبه ولادت نيافت مگر خود او واين فضيلتى است كه خداى تعالى به على عليه السلام اختصاص داده تا مردم مرتبه بلند او را بشناسند و از او تجليل و تكريم نمايند. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>در جلد نهم بحار در مورد وجه تسميه آنحضرت بعلى چنين نوشته شده است كه چون ابوطالب طفل را از مادرش گرفت بسينه خود چسباند و دست فاطمه را گرفته و بسوى ابطح آمد و به پيشگاه خداوند تعالى چنين مناجات نمود. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>يا رب هذا الغسق الدجى‏ <BR>و القمر المبتلج المضى‏ء <BR>بين لنا من حكمك المقضى‏ <BR>ماذا ترى فى اسم ذا الصبى<SUP> (5) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>هاتفى ندا كرد: </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>خصصتما بالولد الزكى‏ <BR>و الطاهر المنتجب الرضى‏ <BR>فاسمه من شامخ على‏ <BR>على اشتق من العلى<SUP> (6) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>علماى بزرگ اهل سنت نيز در كتب خود بهمين مطلب اشاره كرده‏اند و محمد بن يوسف گنجى شافعى با تغيير چند لفظ و كلمه در كفاية الطالب چنين مينويسد كه در پاسخ تقاضاى ابوطالب ندائى برخاست و اين دو بيت را گفت. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>يا اهل بيت المصطفى النبى‏ <BR>خصصتم بالولد الزكى‏ <BR>ان اسمه من شامخ العلى‏ <BR>على اشتق من العلى<SUP> (7) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>و در بعضى روايات آمده است كه فاطمه بنت اسد پس از وضع حمل(پيش از اينكه بوسيله نداى غيبى نام او على گذاشته شود) نام كودك را حيدر نهاد و هنگاميكه او را قنداق كرده بدست شوهر خود ميداد گفت خذه فانه حيدرة و بهمين جهت آنحضرت در غزوه خيبر بمرحب پهلوان معروف يهود فرمود: <BR>انا الذى سمتنى امى حيدرة <BR>ضرغام اجام و ليث قسورة<SUP> (8) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>و چون نام آنحضرت على گذاشته شد نام حيدر جزو ساير القاب بر او اطلاق گرديد و از القاب مشهورش حيدر و اسد الله و مرتضى و امير المؤمنين و اخو رسول الله بوده و كنيه آنجناب ابو الحسن و ابوتراب است. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>همچنين خدا پرستى و اسلام آوردن فاطمه و ابوطالب نيز از روايات گذشته معلوم ميشود كه آنها در جاهليت موحد بوده و براى تعيين نام فرزند خود بدرگاه خدا استغاثه نموده‏اند،فاطمه بنت اسد براى رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم بمنزله مادر بوده و از اولين گروهى است كه به آنحضرت ايمان آورد و بمدينه مهاجرت نمود و هنگام وفاتش نبى اكرم صلى الله عليه و آله و سلم پيراهن خود را براى كفن او اختصاص داد و بجنازه‏اش نماز خواند و خود در قبر او قرار گرفت تا وى از فشار قبر آسوده گردد و او را تلقين فرمود و دعا نمود.<SUP> (9) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>و ابوطالب هم موحد بوده و پس از بعثت رسول اكرم صلى الله عليه و آله و سلم بدو ايمان آورده و چون شيخ و رئيس قريش بود لذا ايمان خود را مصلحة مخفى مينمود،در امالى صدوق است مردى بابن عباس گفت اى عمو زاده رسولخدا مرا آگاه گردان كه آيا ابوطالب مسلمان بود؟گفت چگونه مسلمان نبود در حاليكه ميگفت: </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>و قد علموا ان ابننا لا مكذب‏ <BR>لدينا و لا يعبأ بقول الا باطل </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>يعنى مشركين مكه دانستند كه فرزند ما(محمد صلى الله عليه و آله و سلم) نزد ما مورد تكذيب نيست و بسخنان بيهوده اعتناء نميكند مثل ابوطالب مثل اصحاب كهف است كه ايمان خود را در دل مخفى نگهميداشتند و ظاهرا مشرك بودند و خداوند دو ثواب بآنها داد،حضرت صادق عليه السلام هم فرمود مثل‏ابوطالب مثل اصحاب كهف است كه در دل ايمان داشتند و ظاهرا مشرك بودند و خداوند دو پاداش (يكى براى ايمان و يكى براى تقيه) بآنها داد.<SUP> (10) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>اشعار زيادى از ابوطالب در مدح پيغمبر اكرم صلى الله عليه و آله مانده است كه اسلام وى از مضمون آنها كاملا روشن و هويداست چنانكه به آنحضرت خطاب نموده و گويد: </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>و دعوتنى و علمت انك ناصحى‏ <BR>و لقد صدقت و كنت قبل امينا <BR>و ذكرت دينا لا محالة انه‏ <BR>من خير اديان البرية دينا<SUP> (11) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>بحضرت صادق عرض كردند كه(اهل سنت) گمان كنند كه ابوطالب كافر بوده است فرمود دروغ گويند چگونه كافر بود در حاليكه ميگفت: </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>ألم تعلموا انا وجدنا محمدا <BR>نبيا كموسى خط فى اول الكتب<SUP> (12) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>شيخ سليمان بلخى صاحب كتاب ينابيع المودة درباره ابوطالب گويد: </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>و حامى النبى و معينه و محبه اشد حبا و كفيله و مربيه و المقر بنبوته و المعترف برسالته و المنشد فى مناقبه ابياتا كثيرة و شيخ قريش ابوطالب.<SUP> (13) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>يعنى ابوطالب كه رئيس و بزرگ قريش بود حامى و كمك پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم بود و او را بسيار دوست داشت و كفيل معيشت و مربى آنحضرت بود و بنبوتش اقرار و برسالتش اعتراف داشت و در مناقب او اشعار زيادى سروده است.(درباره اثبات ايمان ابوطالب مطالب زيادى در كتب دينى‏نوشته شده و كتابهاى مستقلى نيز مانند كتاب ابوطالب مؤمن قريش برشته تأليف در آمده است) . </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>بارى ولادت على عليه السلام در اندرون كعبه مفاخر بنى هاشم را جلوه تازه‏اى بخشيد و شعراى عرب و عجم در اينمورد اشعار زيادى سروده‏اند كه در خاتمه اين فصل بچند بيت از سيد حميرى ذيلا اشاره ميگردد. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>ولدته فى حرم الاله امه‏ <BR>و البيت حيث فنائه و المسجد <BR>بيضاء طاهرة الثياب كريمة <BR>طابت و طاب وليدها و المولد <BR>فى ليلة غابت نحوس نجومها <BR>و بدت مع القمر المنير الاسعد <BR>ما لف فى خرق القوابل مثله‏ <BR>الا ابن امنة النبى محمد<SUP> (14) </SUP></FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>مادرش او را در حرم خدا زائيد در حاليكه بيت و مسجد الحرام آستانه او بود. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>آن مادر نورانى كه لباسهاى پاكيزه ببر داشت و خود پاكيزه بود و مولود او و محل ولادت نيز پاكيزه بود. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>در شبى كه ستاره‏هاى منحوسش ناپيدا بوده و سعيدترين ستاره بهمراه ماه پديد آمده بود . </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>قابله‏هاى(دنيا) هيچ مولودى را مانند او لباس نپوشاينده‏اند(يعنى هرگز مولودى مانند او بدنيا نيامده) بجز پسر آمنه محمد پيغمبر صلى الله عليه و آله و سلم. </FONT></P> <P dir=rtl><B><FONT face=Tahoma color=#0000ff size=2>پى‏نوشتها: </FONT></B></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(1) حبشى‏هاى فيل سوار كه باصحاب فيل سوار كه باصحاب فيل مشهورند تحت فرماندهى ابرهه براى ويران كردن كعبه بمكه آمده بودند كه خداوند همه آنها را هلاك نمود و خود ابرهه نيز آخرين نفر بود كه بهلاكت رسيد چنانكه در قرآن كريم فرمايد: (ألم تر كيف فعل ربك باصحاب الفيل؟) اعراب حجاز آن سال را مبارك شمرده و نامش را عام الفيل گذاشتند و ولادت نبى اكرم نيز در همانسال بوده است تا 71 سال پس از آنواقعه يعنى تا سال 18 هجرى عام الفيل مبدأ تاريخ مسلمين بود ولى در سال مزبور كه ششمين سال خلافت عمر بود برهنمائى حضرت امير از عام الفيل صرفنظر و سال هجرت نبوى مبدأ تاريخ مسلمانان قرار گرفت. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(2) ابوطالب پيش از ولادت على عليه السلام داراى سه پسر ديگر هم بود كه به ترتيب عبارتند از طالب،عقيل،جعفر. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(3) امالى صدوق مجلس 27 حديث 9ـروضة الواعظين جلد 1 ص 76ـبحار الانوار جلد 35 ص 8ـكشف الغمه ص .19</FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(4) فصول المهمه ص .14</FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(5) اى پروردگار صاحب شب تاريك و ماه نور دهنده از حكم مقضى خود براى ما آشكار كن كه اسم اين كودك را چه بگذاريم. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(6) شما دو نفر (ابوطالب و فاطمه) اختصاص يافتيد بفرزند پاكيزه و برگزيده و پسنديده پس نام او على است و على از نام خداوند على الاعلى مشتق شده است. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(7) ينابيع المودة باب 56 ص 255ـكفاية الطالب ص .406</FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(8) من آنكسم كه مادرم نام مرا حيدر نهاد،شير بيشه‏ام چنان شيرى كه زورمند و پنجه افكن باشد. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(9) اعلام الورىـاصول كافى جلد 2 ابواب تاريخـامالى صدوق مجلس 51 حديث .14</FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(10) امالى صدوق مجلس 89 حديث 12 و 13ـروضة الواعظين جلد 1 ص 139</FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(11) بحار الانوار جلد 35 ص 124ـمرا(بدين خود) دعوت كردى و من دانستم كه يقينا تو خير خواه منى و تو از اين پيش راستگو و امين بودى و دينى را بمردم عرضه داشتى كه آن بهترين اديان است. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(12) اصول كافى جلد 2 باب ابواب التاريخـآيا ندانستيد كه ما محمد(ص) را مانند موسى به پيغمبرى يافتيم كه در كتابهاى گذشته نامش نوشته شده است. </FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(13) ينابيع المودة باب 52 ص .152</FONT></P> <P dir=rtl><FONT face=Tahoma size=2>(14) روضة الواعظين جلد 1 ص .81</FONT></P> Mon, 06 Jul 2009 09:12:15 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahlebayt14&postid=136 ahlebayt14 http://ahlebayt14.blogfa.com/post-136.aspx http://ahlebayt14.blogfa.com/post-135.aspx <DIV class=ArticleTitle><FONT color=#ffffff> حضرت فاطمه(س) به روایت معصوم(ع)</FONT></DIV> <DIV class=ArticleText><FONT size=2><ROOT><NUMBER><PAGETEXT> <H3><FONT color=#ff0000>مقدمه</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>حضرت فاطمه زهرا سلام الله علیها دخت پاک و مطهر عالی‏ترین عنصر خلقت، محمد مصطفی(ص) و یگانه کفو و همتای امیرالمؤمنین(ع) مورد احترام خاک تا افلاک و ملک تا ملکوت اعلی است.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>گاهی شکوه بانوی بزرگ جهان که خلقت جهان، در گرو آن حوریه منزه است، چنان دل و جان بشر خاکی را لبریز می‏سازد که توان سخن گفتن را از آدمی می‏گیرد. جایگاه رفیع فاطمه اطهر خیره کننده دیدگان هربیناست. شخصیتی که تنها پیشوایان معصوم(ع) او را شناختند و دیگران تنها زوایایی از شخصیت آن بانوی بزرگ اسلام را خواهند شناخت. از این‏رو، در این نوشتار مختصر، برآنیم ابعاد شخصیتی آن حضرت را در کلمات گوهربار پیشوایان معصوم(ع) که همتای آن حضرتند، مورد بررسی قرار دهیم.</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) از نگاه پیامبر(ص)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>پیامبر اکرم(ص) در موارد گوناگون و به مناسبتهای مختلف و با تعابیر متفاوت مقام و عظمت فاطمه(س) را ستوده است. آن حضرت که خود مربی فاطمه(س) بوده و در پرورش جنبه‏های وجودی او بزرگترین نقش را داشته است، بهتر از هر کس می‏تواند درباره وی و ویژگی‏های والایش سخن بگوید. بنابراین، شایسته است برخی سخنان گوهربار پیامبر(ص) را که در شأن و عظمت آن بانوی بزرگ بیان شده، مرور نماییم.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>فاطمه، برترین زنان عالم است؛ پیامبر اکرم(ص) در مناسبتهای بسیار فرمود: فاطمه(س) بهترینِ زنان جهان است. روزی علی و فاطمه و حسن و حسین(ع) در محضر پیامبر(ص) بودند، که آن حضرت فرمود: پروردگارا! تو خود می‏دانی اینان اهل‏بیت و گرامی‏ترین انسانها نزد من هستند؛ پس دوست بدار کسانی که اینها را دوست می‏دارند و دشمن بدار کسانی که اینان را دشمن می‏دارند .. . و کمک کن کسانی را که به اینها کمک می‏کنند و آنان را از هر ناپاکی، پاک گردان و آنان را از هر گناهی در امان بدار؛ آن‏گاه، فرمود: یا علی! تو امام امت و جانشین من هستی، که مومنان را به سوی بهشت هدایت می‏کنی و گویا می‏بینم دخترم «فاطمه» در حالی که بر اسبی از نور سوار است و فرشتگان زیادی اطراف اویند، وارد صحنه قیامت می‏شود، و زنان مؤمن امتم را به بهشت سوق می‏دهد. پس هر زنی که در شبانه‏روز نماز بخواند و روزه به جا آورد و حج کند و زکات مالش را بپردازد و از شوهرش اطاعت کند و بعد از من، ولایت «علی» را بپذیرد، با شفاعت دخترم فاطمه وارد بهشت می‏شود؛ او سرور زنان جهان است. سؤال شد، آیا فاطمه(س) سرور زنان این جهان است؟ فرمود: مریم دختر عمران، بانوی زنان زمان خود بود؛ ولی، فاطمه(س) سرور همه زنان جهان از اولین و آخرین است. او هنگامی که در محراب عبادت می‏ایستد، هفتادهزار فرشته از فرشتگان مقرّب الهی بر او سلام گفته و همان ندایی را که به مریم می‏گفتند، او را نیز مورد خطاب قرار داده و می‏گویند: «ان الله اصطفاکِ و طهرّکِ و اصطفاکِ علی نساء العالمین؛ همانا خداوند تو را برگزید و پاکیزه گردانید و در میان زنان جهان تو را برتری داد.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>عایشه می‏گوید: روزی صدیقه طاهره نزد پیامبر(ص) آمد در حالی که حرکت او</FONT></P></PAGETEXT></TEXTPAGES><TEXTPAGES><PAGENUM><FONT color=#ffffff>29</PAGENUM> <PAGETEXT>شباهت زیادی به راه رفتن پیامبر(ص) داشت. رسول خدا تا چشمش به جمال فاطمه افتاد، فرمود: آفرین بر تو دخترم. آن‏گاه او را کنارش، نشاند. بعد از مدتی، سخنی آرام در گوش او گفت: زهرا(س) از شنیدن این سخن گریان شد. </FONT> <P></P> <P><FONT color=#ffffff>از فاطمه سؤال کردم: چرا گریه می‏کنی؟ قبل از جواب فاطمه(س)، بار دیگر پیامبر سخنی آهسته با دختر خود گفت و زهرا(س) از این خبر خوشحال شد و خندید.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>من گفتم: تا امروز چنین خوشحالی همراه با غم ندیدم. سبب این دو را از ایشان جویا شدم. فاطمه(س) در جواب فرمود: من راز پدر را افشاء نمی‏کنم.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>این راز همچنان پوشیده ماند تا زمانی که پیامبر خدا(ص) رحلت فرمود؛ آن‏گاه بار دیگر سؤال را با ایشان مطرح کردم، فاطمه(س) در پاسخ فرمود: در آن روز پیامبر به من فرمود: جبرئیل در هر سال یک بار قرآن را بر من عرضه می‏کرد، ولی امسال دو بار. من از این امر متوجه شدم که زمان رحلتم فرا رسیده است و تو از خاندان من، نخستین کسی هستی که به من ملحق می‏شوی. از این سخن پیامبر(ص) ناراحت شدم. سپس فرمود: آیا خوشحال نمی‏شوی که به تو خبر دهم: «برترین زنان بهشت یا زنان با ایمان هستی؟! از شنیدن این خبر خوشحال شدم و خندیدم.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>«سیده» زنی است که برتر از دیگران باشد. ملاکهای فضیلت معیارهای مادی و زودگذر نیست که این مرام کم‏خردان است، بلکه معیار برتری در نظام ارزشی اسلام فضایل خاص معنوی است، از این رو فاطمه(س) سیدة نساء معرفی شده است.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>فاطمه(س) برترین زنهای جهان است و مطرح شدن او به عنوان یکی از بهترین چهار زن جهان (خدیجه همسر پیامبر(ص)، مریم دختر عمران، آسیه دختر مزاحم) منافاتی با این احادیث که فاطمه(س) را بهترین زنان می‏داند، ندارد؛ زیرا جمع این احادیث به این است که، زهرا(س) برترین آن چهار زن است. چنان که رسول خدا(ص) خطاب به حذیفه فرمود:</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>فرشته‏ای که تاکنون به زمین نیامده بود، از خداوند اجازه گرفت و به زمین آمد تا به من سلام کند و مژده دهد: که فاطمه سرور زنان بهشت است و حسن و حسین سرور جوانان اهل بهشت هستند.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>آیه تطهیر درباره فاطمه است؛ «انما یرید الله لیذهب عنکم الرجس اهل البیت و یطهرکم تطهیرا؛ خداوند اراده کرد که هرگونه رجس و پلیدی را از شما اهل‏بیت پیامبر بزداید و شما را از هر عیبی پاک و منزه نماید.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>ابن عربی در شرح این آیه شریفه می‏گوید: «رجس، عبارت است از هرچیزی که موجب پستی انسان بوده و بر اهل‏بیت(ع) ناروا باشد؛ زیرا در زبان عرب به هر آلودگی «رجس» اطلاق می‏گردد...».</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>نکته بسیار حائز اهمیت در خصوص این آیه شریفه این است که پیامبر اکرم(ص) پس از نزول آن در طی شش ماه، همه‏روزه که از مقابل خانه فاطمه(س) عبور می‏کرد و راهی مسجد می‏شد، در مقابل خانه دخترش می‏ایستاد و می‏فرمود: «الصلوة اهل‏البیت؛ ای اهل‏بیت پیامبر! نماز» و آن‏گاه، این آیه (تطهیر) را قرائت می‏کرد.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>شأن نزول این آیه شریفه از زبان «ام‏سلمه» که در منابع اهل‏سنت و شیعه نقل شده، چنین است، او می‏گوید: این آیه در خانه من نازل شد، در حالی که علی و فاطمه و حسن و حسین حاضر بودند؛ سپس پیامبر آنان را جمع کرد و عبایی بر سر آنان کشید و عرضه داشت: «اللهم ان لکل نبی اهلاً و ثقلاً و هؤلاء اهل‏بیتی و ثقلی؛ خدایا! هر پیامبری را اهلی و ثقلی است؛ اینها اهل‏بیت و سرمایه و ثقل من هستند.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>عرض کردم: ای رسول خدا! آیا من از اهل تو نیستم؟ فرمود: تو خوبی؛ ولی، اینان خاندان (و ثقل) منند.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>اختصاص «اهل‏بیت» به این پنج تن بزرگوار در این آیه شریفه، به قدری واضح است که امام علی(ع) در احتجاج با خلفا، به آن استناد می‏جوید و آنان نیز بدون درنگ استشهاد حضرت را تصدیق می‏کنند.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>فاطمه محور حق و باطل است؛ در روایات مختلف و به مناسبتهای گوناگون از پیامبر(ص) نقل شده است که فرمود: «انّ الله لیغضب لغضب فاطمه و یرضی لرضاها؛ خداوند به هنگام خشمگین شدن فاطمه خشمگین می‏شود؛ و هنگام خشنودی او خشنود می‏گردد.» و در برخی روایات چنین نقل شده است: «انها بضعة منی یؤذینی ما آذاها؛ او پاره تن من است، هر که او را آزرده نماید، مرا آزرده کرده است.» و در بعضی نقلها اضافه شده است: «... و یسرّنی ما سرّها؛ آنچه او را شاد نماید، مرا شاد می‏گرداند.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>ابن قتیبه دینوری می‏نویسد: «... فاطمه(س) به «ابوبکر و عمر» فرمود: شما را به خدا آیا نشنیدید که پیامبر(ص) فرمود: خشنودی فاطمه، خشنودی من و خشم او خشم من است. پس هر کس دخترم «فاطمه» را دوست بدارد، مرا دوست داشته و کسی که او را خشنود کند، مرا خشنود کرده است و هر آن شخص که او را به غضب آورد مرا به غضب آورده است؟ آنان گفتند: بلی؛ ما این سخن را از آن حضرت شنیدیم؛ آن‏گاه، به آنان فرمود: من شهادت می‏دهم که شما مرا به خشم آوردید...».</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>از روایات درمی‏یابیم که اگر کسی فاطمه(س) را خشمگین کند، رسول خدا(ص) را به خشم آورده است و از آنجا که رسول خدا(ص) جز برای خدا و مطابق رضای او خشمگین نمی‏شود، پس خشم فاطمه(س) نیز فقط برای خداست. بنابراین روشن می‏شود که در فاطمه(س) چیزی جز خدا، سهم و شریک نیست و این همان تطهیر و توحید خالص و عصمت است. براین اساس، غضب و رضای آن بانوی بزرگ اسلام، مساوی غضب و رضای حق‏تعالی است. یعنی، او محور حق و باطل است.</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) در نگاه علی(ع)</FONT></H3> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه مددکار علی(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>در اطاعت خداوند، مددکار نیکویی بود؛ امام علی(ع) در پاسخ پیامبر(ص) که پرسید: همسرت را چگونه یافتی؟ عرضه داشت: بهترین یاور در اطاعت از خداوند. آن‏گاه، پیامبر(ص) از فاطمه(س) درباره علی(ع) پرسید: آن حضرت در پاسخ عرضه داشت: او را بهترین شوهر یافتم؛ سپس پیامبر(ص) در حق آن دو گوهر پاک، دعا کرد و در ضمن دعا عرض کرد: پروردگارا! به فرزندان این دو برکت ده و آنان را از پیشوایان جامعه قرار ده،</FONT></P></PAGETEXT></TEXTPAGES><TEXTPAGES><PAGENUM><FONT color=#ffffff>30</PAGENUM> <PAGETEXT>تا به فرمان تو، امت را به اطاعت از تو رهنمون شوند.</FONT> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فا</FONT><FONT color=#ff0000>طمه(س) اولین مدافع ولایت علی(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>حضرت فاطمه(س) با تمام توان در مقابل دسیسه‏های منافقان ایستادگی نمود و با شیوه‏های مختلف از حریم دین و ولایت علی(ع) دفاع کرد؛ تا جایی که با بذل جان و پیگیری سیاست بی‏نظیر، دلهای مستعد را متوجه حقانیت مولی علی(ع) ساخت. پس از رحلت رسول اکرم(ص) که خلافت غصب شد و «فدک» را از او گرفتند، همراه زنان بنی‏هاشم به مسجد آمد و در جمع مسلمانان حاضر، در خطبه‏ای غرّا که پشت پرده خواند، از بدعتها، ستمها، حق‏کشی‏ها، فراموش کردن وصیّت پیامبر و احیای سنتهای جاهلی انتقاد کرد. او در اثبات حق و مقابله با انحراف در رهبری امت اسلامی، از هیچ کوششی فروگذار نکرد و این امر را تکلیف خود می‏دانست. گاهی شبها همراه علی(ع) به در خانه مهاجرین و انصار می‏رفت و حمایت از ولایت و وصیّت رسول خدا را در یادها زنده می‏کرد و آنان را به دفاع از حقّ شوهرش در مسئله خلافت و حقّ خودش فرامی‏خواند، اگرچه جز کلامی سرد و بی‏مهر نمی‏شنید! آن بانوی بزرگوار، عنایت ویژه‏ای به مسئله دفاع از امامت و ولایت امام علی (ع) داشت و به عنوان یک وظیفه اجتماعی در قالبهای مختلف، بدان اهتمام و جدّیت می‏ورزید. در مسئله «فدک» آن چیزی که جوهر اصلی کارها و پیگیری‏های حضرت فاطمه(س) بود، همان دفاع از «حقّ ولایت حضرت امیرمؤمنان(ع)» بود. در آن هنگامه غم‏آلود مدینه که علی(ع) را به زور برای بیعت با ستمگران به مسجد می‏بردند، فاطمه(س) به میان جمعیت آمد و بین امام و آنان قرار گرفت و فرمود: سوگند به خدا، نمی‏گذارم پسر عموی مرا ظالمانه به سوی مسجد ببرید. وای بر شما چه زود به خدا و رسولش خیانت کردید، با این‏که رسول خدا(ص) پیروی از ما و دوستی با ما را به شما سفارش کرده است...؛ آن‏گاه که امام را مظلومانه و با ستم به مسجد بردند، حضرت زهرا(س) وارد مسجد شد و فرمود: رها کنید پسر عموی مرا. قسم به آن خدایی که محمد را به حق برانگیخت، اگر از علی دست برندارید، گیسوان خویش را پریشان کرده و پیراهن رسول خدا را بر سر افکنده در برابر خدا فریاد خواهم زد.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>در مسجد وقتی که «عمر» با شمشیر برهنه، علی(ع) را تهدید کرد که اگر بیعت نکنی، گردنت را می‏زنم، در این هنگام حضرت زهرا(س) خطاب به ابوبکر فرمود: ای ابوبکر! آیا می‏خواهی شوهرم را از دستم بگیری؟ سوگند به خدا اگر دست از او برنداری، موی سرم را پریشان می‏کنم و گریبان چاک زده کنار قبر پدرم، رسول خدا(ص)، می‏روم. سپس دست امام حسن و حسین(ع) را گرفت و به سوی قبر پیامبر به راه افتاد. حضرت علی(ع) به سلمان فرمود: سلمان! فاطمه(س) را دریاب، گویی دو طرف مدینه را می‏نگرم که به لرزه درآمده، سوگند به خدا، اگر او گریبان چاک نماید و کنار قبر پیامبر نفرین و ناله سر دهد، دیگر مهلتی برای مردم مدینه باقی نمی‏ماند و زمین همه آنها را در کام مرگبار خود فرو می‏برد. سلمان شتابان خدمت حضرت زهرا(س) رسید و گفت: ای دختر محمّد(ص)! خداوند پدرت را مایه رحمت جهانیان قرار داده است، خواهش می‏کنم به خانه برگرد و نفرین در حق مردم نادان مکن. حضرت پاسخ داد: ای سلمان! آنها قصد جان علی (ع) را دارند، من در شهادت علی(ع) نمی‏توانم صبر کنم، صبرم تمام شده. .. سلمان گفت: امام علی(ع) مرا فرستاد و فرمود که به شما بگویم: به خانه بازگردید و نفرین نکنید. وقتی که حضرت زهرا(س) پیام امام را شنید، فرمود: حال که شوهر و امام من فرمان داده که به خانه بازگردم، می‏روم و صبر می‏کنم و از او اطاعت می‏کنم. بعد از این که دست از امام برداشتند، امام علی(ع) تنها و مظلوم از مسجد مدینه بیرون آمده و راه خانه را در پیش گرفت. حضرت زهرا(س) به شوهر معصوم خود نگریسته و فرمود: علی جان! جانم فدای جان تو، جان و روح من سپر بلاهای جان تو. یا ابالحسن (ع)! همواره با تو خواهم بود. اگر تو در خیر و نیکی به سر بری، با تو خواهم زیست و با تو خواهم بود.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>آری، تا زهرا(س) زنده بود، علی(ع) حامی نیرومندی داشت. به تعبیر بعضی از بزرگان: «به خاطر فاطمه(س)، حُرمت حضرت امیرمؤمنان(ع) را تا حدّی پاس می‏داشتند؛ اما پس از شهادت آن مظلومه، علی(ع) تنها</FONT> <FONT color=#ffffff>و بی‏پناه و مظلومتر شد.» در یک جمله، فاطمه، فدایی امامت و رهبریت شد.</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>مباهات علی(ع) به همسری فاطمه(س)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>علی(ع) پیوسته به همسری با حضرت فاطمه(س) افتخار می‏نمود؛ چنان که در دیوان منسوب به آن حضرت، در ضمن اشعاری به وجود همسری با فاطمه(س) و قرابت با رسول خدا(ص) مباهات نموده است که ترجمه چند بیت از آن اشعار چنین است: «من به نعمتی که فرازنده هفت‏آسمان برای من فرستاد و مرا به آن اختصاص داد، افتخار می‏کنم.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>در اطراف میدان جنگ کسی را همانند من نمی‏یابی. من در اسلام آوردن از دیگران سبقت گرفتم؛ آن‏گاه که طفلی زیبا بودم، به اسلام گرویدم. من به محمد(ص) نزدیکتر از دیگران هستم. اگر کسی هست بیاید و بررسی کند. مرا از علم آن قدر سرشار ساخت تا فقیه گردیدم.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>افتخار من نسبت به تمام مردم به واسطه خویشاوندی با رسول خدا(ص) بیشتر است؛ زیرا آن حضرت پدر زن من و پدر فرزندانش می‏باشد. پس افتخار می‏کنم که رسول خدا(ص) مرا داماد کرد و فاطمه(س) را به ازدواج من درآورد.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>و نیز فرمود: «زهرا(س) محبوبی است که حبیب دیگری نمی‏تواند جای او را بگیرد و برای غیر او در قلب من جایی نیست.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>حضرت علی(ع) در موارد گوناگونی برای اثبات حقانیت خود به داشتن همسری چون فاطمه(س) استناد می‏کرد؛ از جمله:</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>1. در جریان سقیفه علی(ع) ضمن برشمردن فضایل و کمالات خویش و این که او باید بعد از پیامبر(ص) رهبری و هدایت جامعه اسلامی را عهده‏دار شود، به ابوبکر فرمود: تو را به خدا سوگند می‏دهم! آیا آن کسی که رسول خدا او را برای همسری دخترش «فاطمه» برگزید و فرمود: «خداوند او را به همسری تو (علی) درآورد، من هستم یا تو؟! ابوبکر پاسخ داد: تو هستی.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>2. در جریان شورای شش‏نفره که به توصیه خلیفه دوم برای انتخاب جانشین وی</FONT></P></PAGETEXT></TEXTPAGES><TEXTPAGES><PAGENUM><FONT color=#ffffff>31</PAGENUM> <PAGETEXT>تشکیل شده بود و حضرت علی(ع) یکی از آنان محسوب می‏شد، حضرت خطاب به سایر اعضا فرمود: شما را به خدا سوگند می‏دهم! آیا در بین شما به جز من کسی هست که همسرش بانوی زنان جهان باشد؟ همگی پاسخ دادند: نه. </FONT> <P></P> <P><FONT color=#ffffff>3. معاویه در دوران حکومت غاصبانه‏اش به علی(ع) نامه‏ای می‏نویسد و برای خود افتخارها و امتیازهای علی(ع) را مدعی می‏شود. علی(ع) در پاسخ، ضمن رد امتیازهای بی اساس معاویه، به فضیلتها و امتیازهای خود اشاره کرده، می‏فرماید: نمی‏بینی مردمی از مهاجران را در راه خدا شهید نمودند که همگان از فضیلتی برخوردار بودند، تا آن که شهید ما حمزه شربت شهادت نوشید و به «سیدالشهداء» ملقب گردید، و چون رسول خدا(ص) بر او نماز خواند، به گفتن هفتاد تکبیر او را مخصوص گرداند؟! نمی‏بینی مردمانی در راه خدا دست خود را دادند و ذخیره‏ای از فضیلت برای خود نهادند، و چون یکی از ما را ضربتی رسید و دست وی جدا گردید (جعفر بن ابی طالب)، «طیارش» خواندند که در بهشت به سر برد و «ذوالجناحین» که با دو بال پرد؟! و اگر نبود که خدا خود ستودن را نهی کرد، گوینده (علی) فضیلتهای فراوانی برمی‏شمرد که دلهای مؤمنان با آن آشناست و در گوش شنوندگان خوش آواست...آن‏گاه فرمود: پیامبر(ص) از میان برخاست و دروغگو ابوجهل از شماست. اسدالله از ماست و «اسدالاحلاف» از شماست. دو سید جوانان اهل بهشت از ماست و «صبیة النار» از شماست، کودکانی که نصیب آنان آتش گردید.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>«...منا خیر نساء العالمین، و منکم حمالة الحطب، و فی کثیر مما لنا و علیکم؛ بهترین زنان جهان افتخار ما و آن هیزم‏کش ننگ شماست. و بسیاری از این قبیل افتخارها و ننگها که مرز میان هاشمیان و امویان است. این فضیلتها از ماست و آن فضیلتها از شماست...».</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>در این فراز از سخنان علوی دو شخص از دو حزب رودر روی هم معرفی شده است، که هردو از نظر جنسیت در شمار بانوان هستند. از حزب‏الله، حضرت «فاطمه(س)» و از حزب شیطان، «ام جمیل» عمه معاویه و همسر ابولهب.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>اگر از نظر خصوصیت‏های فردی به موضوع بنگریم، کفر ام جمیل و ایمان حضرت فاطمه(س) بر ما بسی روشن می‏شود. اگر در جنبه‏های اجتماعی آن تعمق کنیم، آنها در در دو جبهه مخالف، یکی برای نابودی اسلام و رسول اکرم(ص) می‏کوشد و دیگری برای سرافرازی اسلام آیین احمدی تلاش می‏کند. از این‏رو، درباره یکی سوره «تبت» فرود می‏آید و در شأن و عظمت دیگری سوره «کوثر» نازل می‏شود.</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) در نگاه امام حسن(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>امام حسن(ع) در موارد متعددی درباره مادر گرامیش، سخن گفته است، از جمله نقل شده است: مادرم را در شب جمعه‏ای دیدم که پیوسته در حال رکوع و سجود بود تا این که صبح دمید و شنیدم که مردان و زنان با ایمان را نام می‏برد و بسیار برای آنان دعا می‏کرد؛ اما ندیدم حتّی یک بار برای خود دعا کند. از روی تعجّب گفتم: مادر! چرا برای خودت دعا نمی‏کنی و از خدا چیزی نمی‏خواهی؛ همان‏گونه که برای دیگران دعا می‏کنی؟ مادرم در پاسخ فرمود: «یا بُنیَّ! اَلْجار ثُمّ الدّار؛ فرزندم! اوّل همسایه، سپس اهل خانه.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) از نگاه امام حسین(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>امام حسین(ع) در موارد متعددی از مادرش فاطمه(س) به عظمت یاد کرده و از این که مادری، چون فاطمه دارد، مباهات می‏کند و آن را از امتیازات و برتری خود بر دیگران می‏شمارد. چنان که در جریان عاشورا این موضوع به روشنی مشاهده می‏شود</FONT>.</P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) از نگاه امام سجاد(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>چهارمین پیشوای شیعیان، امام سجاد (ع)، نیز در مواردی در شأن و عظمت و مرتبت فاطمه(س) سخن گفته است؛ از جمله:</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#00ff00>فراگیری دعای فاطمه(س)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>امام سجاد(ع) می‏فرماید: در روز عاشورا، پدرم مرا در حالی که خون از بدنش می‏جوشید، به سینه چسبانید و فرمود: پسرم! دعایی را که مادرم فاطمه زهرا(س) به من آموخته است و او خود از رسول خدا فرا گرفته و پیامبر آن را از جبرییل فرا گرفته که به هنگام گرفتاری و نیاز شدید و مشکلی که برای وی پیش می‏آمد بخواند، از من فرا گیر و بخوان:</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>«بحق یس و القرآن الحکیم و بحق طه و القرآن العظیم یا من یقدر علی حوائج السائلین، یا من یعلم ما فی الضمیر، یا منفس عن المکروبین یا مفرج عن المغمومین، یا راحم الشیخ الکبیر، یا رازق الطفل الصغیر، یا من لا یحتاج الی التفسیر صلی علی محمد و آل محمد.»</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#000000>فاطمه(س) از نگاه امام باقر(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>از امام باقر(ع) درباره مقام و عظمت حضرت فاطمه(س) روایات بسیاری نقل شده است. چنان که نقل شده «جابر» به امام باقر(ع) عرض کرد: ای فرزند رسول خدا! من به فدایت گردم! درباره فضیلت جده‏ات، «فاطمه(س)» حدیثی برایم نقل کن که هر گاه آن را برای شیعیان نقل کنم، خوشحال شوند. حضرت فرمود: پدرم از جدم و او از رسول خدا نقل می‏کند: چون روز قیامت فرا می‏رسد... ، برای پیامبران و انبیای الهی، منبرهایی از نور نصب می‏کنند که منبر من از همه بالاتر است. آن‏گاه، خداوند فرمان می‏دهد: ای محمد! سخنرانی کن. من هم چنان سخنانی می‏گویم که هیچ کدام از پیامبران همانند آن را نشنیده باشند.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>آن‏گاه برای اوصیاء منبرهایی از نور نصب می‏کنند و برای وصی من علی در وسط آن منبرها، منبری نصب می‏شود که از همه آنها بالاتر است. سپس خداوند فرمان می‏دهد: ای علی! خطبه بخوان و علی سخنانی بیان می‏کند که هیچ کس از اوصیاء، همانند آن را نشنیده باشند. آن‏گاه، برای فرزندان پیامبران منبرهایی نصب می‏شود و برای دو فرزندم، (حسن و حسین) منبری از نور نصب می‏شود و به آنها گفته می‏شود: سخن بگویید. آنان چنان سخنانی بر زبان جاری کنند که هیچ کدام از فرزندان پیامبران، همانند آن را نشنیده باشند. آن‏گاه جبرئیل ندا می‏دهد: فاطمه دختر محمد کجاست؟</FONT></P></PAGETEXT></TEXTPAGES><TEXTPAGES><PAGENUM><FONT color=#ffffff>32</PAGENUM> <PAGETEXT>خدیجه دختر خویلد کجاست؟ مریم دختر عمران، آسیه دختر مزاحم، ام‏کلثوم مادر یحیی کجایند؟ آنان از جای برمی‏خیزند... </FONT> <P></P> <P><FONT color=#ffffff>سپس خداوند از اهل محشر می‏پرسد: امروز عظمت از آن کیست؟</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>محمد و علی و حسن و حسین می‏گویند: از خدای یکتای قهار. آن گاه خداوند می‏فرماید: ای اهل محشر! امروز من کرامت را برای محمد و علی و حسن و حسین و فاطمه قرار دادم. سرها را پایین بیندازید و چشمها را فرو بندید، چون فاطمه می‏خواهد به بهشت برود. سپس جبرئیل ناقه‏ای از ناقه‏های بهشتی می‏آورد و حضرت فاطمه بر آن سوار می‏شود و در حالی که فرشتگان زیادی او را احاطه کرده‏اند، وی را به بهشت می‏آورند. فاطمه هنگامی که به نزدیک بهشت می‏رسد، درنگ می‏نماید. خداوند می‏فرماید: درنگ شما برای چیست؟ فاطمه عرضه می‏دارد: پروردگارا! دوست دارم در چنین روزی مقامم شناخته شود. خداوند می‏فرماید: ای دختر حبیبم! برگرد و نظر افکن و هر کس را که دوستی تو یا دوستی یکی از فرزندان تو در دلش باشد، او را گرفته و وارد بهشت کن.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>سپس امام باقر(ع) فرمود: به خدا سوگند! ای جابر! در آن روز فاطمه شیعیان و دوستانش را همانند پرنده‏ای که دانه خوب را از دانه بد جدا می‏کند، از بین جمعیت جدا می‏کند، هنگامی که شیعیان آن حضرت همراهش به نزدیک بهشت رسیدند، آنان نیز درنگ می‏کنند. خداوند می‏فرماید: ای دوستان من! درنگ شما برای چیست، در حالی که فاطمه درباره شما شفاعت کرده است؟</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>آنان پاسخ می‏دهند: دوست داریم در چنین روزی منزلت ما روشن شود. خداوند می‏فرماید: دوستان من! نظر افکنید و هر کس که به جهت محبت فاطمه، شما را دوست می‏دارد یا شما را مهمانی کرده یا به شما لباس داده یا شربت آبی به شما داده یا در غیاب شما از شما دفاع کرده، برگیرید و همراه خود به بهشت ببرید.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>سپس امام باقر(ع) فرمود: ای جابر! در آن روز باقی نمی‏مانند، مگر افراد شک کننده یا کافر یا منافق (و بقیه از برکت وجود فاطمه</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>به بهشت می روند!)</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>همچنین آن حضرت در روایتی دیگر می‏فرماید: در روز قیامت بر پیشانی هر فردی، مؤمن یا کافر نوشته شده است. پس به یکی از محبان اهل‏بیت(ع) که گناهانش زیاد است، دستور داده می‏شود به جهنم برده شود. در آن هنگام، فاطمه(س) میان دو چشمش را می‏خواند که نوشته شده است: دوستدار اهل‏بیت. پس به خدا عرضه می‏دارد:</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>الهی و سیدی! تو مرا فاطمه نامیدی و دوستان و فرزندانم را به وسیله من از آتش دور ساختی و وعده تو حق است و هرگز خلف وعده نمی‏کنی. ندا می‏رسد: فاطمه! راست گفتی؛ من تو را فاطمه نامیدم و به وسیله تو، دوستان و پیروانت و دوستان فرزندانت و پیروانشان را از آتش دور گردانیدم. وعده من حق است و هرگز تخلف نمی‏کنم.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>این‏که می‏بینی دستور دادم بنده‏ام را به دوزخ برند، بدین جهت بود که درباره‏اش شفاعت کنی و شفاعتت را بپذیرم تا فرشتگان، پیامبران، رسولان و همه مردم از منزلت و مقامت آگاهی یابند. حال بنگر، دست هرکه بر پیشانی‏اش «مؤمن» نوشته شده، بگیر و به بهشت ببر.</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) از نگاه امام صادق(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>علامه مجلسی (ره) در ضمن روایتی از امام صادق(ع) نقل می‏کند: «فاطمه، صدیقه کبرا است. محور حرکت انسانهای گذشته، معرفت و شناخت حضرت فاطمه(س) بوده است.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>امام صادق(ع) در ذیل آیه شریفه «انا انزلناه فی لیلة القدر» می‏فرماید: منظور از «لیله» فاطمه و منظور از «قدر»؟ خداوند است. هر کس فاطمه را آن‏گونه که سزاوار است بشناسد، «لیلة القدر» را درک کرده است.</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) از نگاه امام کاظم(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>از امام(ع) نقل شده است: همانا فاطمه، صدیقه و شهیده است.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>سلیمان بن جعفر می‏گوید: از حضرت موسی بن جعفر(ع) شنیدم: در خانه‏ای که اسم محمد، علی، حسن، حسین، جعفر، عبدالله و از زنان، اسم «فاطمه» باشد، فقر و تنگدستی وارد نخواهد شد.</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) از نگاه امام رضا(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>از امام رضا(ع) روایات متعددی درباره مقام و جایگاه رفیع حضرت فاطمه(س) نقل شده است.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>آن حضرت از پدران بزرگوار خود از علی(ع) نقل می‏کند که پیامبر خدا به من فرمود: ای علی! عده‏ای از بزرگان قریش، مرا درباره ازدواج فاطمه، سرزنش کرده و گفتند: فاطمه را از تو خواستگاری کردیم، او را از ما دریغ داشتی به همسری علی درآوردی. به آنها گفتم: به خدا سوگند! من از پیش خود در این‏باره مخالفت نکردم و به نظر شخصی او را به ازدواج علی در نیاوردم، بلکه خداوند با ازدواج شما مخالفت و با ازدواج علی موافقت فرمود. جبرئیل بر من نازل شده و گفت: ای محمد! خداوند عزوجل می‏فرماید: اگر علی(ع) را نمی‏آفریدم، روی زمین کفو و هم‏شأنی برای دخترت فاطمه یافت نمی‏شد. نه فقط امروز، که از زمان آدم تا انقراض عالم، فاطمه کفوی نداشته است و نخواهد داشت.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>برتری فاطمه(س) بر همگان؛ همسری با فاطمه زهرا(س) آن‏چنان سبب کمال و برتری و مباهات است، که امام رضا(ع) از پدر و اجداد گرامیش نقل می‏کند که پیامبر به</FONT></P></PAGETEXT></TEXTPAGES><TEXTPAGES><PAGENUM><FONT color=#ffffff>47</PAGENUM> <PAGETEXT>علی(ع) فرمود: سه فضیلت به تو داده شد که به من داده نشده است. علی(ع) عرض کرد: چه چیزهایی به من داده شده است؟ </FONT> <P></P> <P><FONT color=#ffffff>فرمود: تو پدرزنی همچون من داری، که من چنین پدرزنی ندارم، همسری چون فاطمه به تو داده شده، که به من داده نشده است، حسن و حسین به تو داده شده، که به من داده نشده است.</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) از منظر امام جواد(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>از آن حضرت درباره حضرت زهرا(س) روایاتی نقل شده که به دو مورد بسنده می‏کنیم.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>موسی بن قاسم گوید به حضرت جواد عرض کردم: «در ایام حج از طرف مادرت نیز زیارت کردم و گاهی هم نکردم؛ فرمود: آن را زیاد کن؛ زیرا این برترین چیزی است که بدان عمل می‏کنی.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>زکریا بن آدم نقل می‏کند: «در محضر امام رضا(ع) بودم که امام جواد(ع) در حالی که چهار سال از عمر مبارکش نگذشته بود، وارد شد. وقتی نشست، دستش را روی زمین قرار داد و سر به آسمان بلند نمود و مدتی طولانی به فکر فرو رفت. امام رضا(ع) فرمود: جانم فدایت! چرا این‏چنین در فکر و اندیشه‏ای؟ پاسخ داد: به جهت ستم‏هایی که نسبت به مادرم «فاطمه» انجام دادند.»</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) به روایت امام هادی(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>آن حضرت درباره علت نامگذاری حضرت صدیقه طاهره به «فاطمه» از رسول خدا نقل می‏کند: دخترم فاطمه را بدان جهت «فاطمه» نامیدند که خداوند عزوجل او و دوستانش را از آتش جهنم دور نگه می‏دارد.</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) در نگاه امام عسکری(ع)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>از امام حسن عسکری(ع) نیز روایاتی درباره حضرت فاطمه(س) رسیده است.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>بهشت درخشان از نور زهرا است؛ امام حسن عسکری(ع) از پدران بزرگوارش از علی(ع) نقل می‏کند که پیامبر(ص) فرمود: آن هنگام که خداوند آدم و حوا را آفرید، آنان در بهشت به خود مباهات می‏کردند. آدم به حوا گفت: خداوند هیچ مخلوقی بهتر از ما نیافریده است. خداوند به جبرئیل فرمود: این</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>دو بنده‏ام را به فردوس برین ببر! زمانی که وارد فردوس شدند، چشمانشان به بانویی افتاد که جامه‏ای زیبا از جامه‏های بهشتی در برداشت و تاجی نورانی بر سر گذاشته و دو گوشواره درخشان به گوشش آویخته بود و بهشت از پرتو نور چهره‏اش درخشان بود. حضرت آدم به جبرئیل گفت: حبیبم جبرئیل! این بانو که از زیبایی چهره‏اش بهشت نورانی گشته، کیست؟ گفت: او فاطمه دختر محمد، پیامبری است که از نسل تو می‏باشد که در آخر الزمان خواهد آمد. گفت: این تاجی که بر سر دارد، چیست؟ پاسخ داد: شوهرش علی بن ابی‏طالب است. گفت: این دو گوشواره که بر دو گوش او است، چیست؟ پاسخ داد: دو فرزندش حسن و حسین می‏باشند. آدم گفت: حبیبم! آیا اینان پیش از من آفریده شده‏اند؟</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>گفت: بلی؛ اینان در علم مکنون خداوند چهار هزار سال پیش از آن‏که تو آفریده شوی، وجود داشتند.</FONT></P> <P></P> <H3><FONT color=#00ff00>پاداش عالمان:</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>از آن حضرت نقل شده است: زنی خدمت حضرت زهرا(س) شرفیاب شده، عرض می‏کند: مادر ناتوانی دارم که نسبت به مسائل نماز شبهاتی دارد. مرا فرستاده است که از شما بپرسم.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>حضرت پاسخ او را داد: مجددا سوال دیگری مطرح کرد که پاسخ شنید. باز هم سؤالی دیگر تا به ده سؤال رسید و پاسخ گرفت. زن از سؤال‏های بسیار، شرمنده شده، گفت: بیش از این شما را به زحمت نمی‏اندازم! حضرت فرمود: هرچه می‏خواهی، سؤال کن.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>سپس برای تقویت روحیه وی فرمود: اگر به کسی کاری واگذار کنند، مثلاً بار سنگینی را به او بدهند که به ارتفاع بلندی حمل کند و در برابر، صد هزار دینار مزد بدهند، آیا احساس خستگی می‏کند؟</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>زن پاسخ داد: خیر؛ حضرت فرمود: من در مقابل هر پرسشی که جواب می‏گویم، پاداشی به مراتب بیشتر از این از خداوند دریافت می‏کنم. پس سزاوارتر است از جواب پرسش‏ها خسته نشوم. آن‏گاه فرمود: از پدرم (ص) شنیدم که فرمود: در روز قیامت عالمان شیعه، در پیشگاه خداوند حاضر می‏شوند و به اندازه دانششان و کوششی که در راه ارشاد بندگان خدا نموده‏اند، به آنان مقام و مرتبه داده می‏شود؛ به‏طوری که به برخی از آنان «یک میلیون نور» می‏دهند</FONT>.</P> <P></P> <H3><FONT color=#ff0000>فاطمه(س) در نگاه حضرت مهدی(عج)</FONT></H3> <P><FONT color=#ffffff>عده‏ای از شیعیان درباره جانشینی حضرت امام حسن عسکری(ع) با یکدیگر اختلاف داشتند. در این‏باره خدمت حضرت مهدی(عج) نامه‏ای نوشتند و جریان اختلاف را ذکر کردند.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>حضرت ضمن پاسخ به نامه آنها فرمود: «و فی ابنة رسول الله(ص) لی اسوة حسنه؛ دختر رسول خدا (فاطمه) برای من سرمشق و الگوی نیکویی است.»</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>حضرت مهدی (عج) که جهان را با ظهور و احکام نورانی خود متحول می‏کند و آن‏چنان حکومتی در روی زمین تشکیل می‏دهد که تا به حال ایجاد نشده است و عدالت را در تمام کره زمین حاکم می‏گرداند، فاطمه(س) را الگو و اسوه خود در رفتار و برنامه حکومتی خود می‏داند.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>آنچه گذشت، قطره و جلوه‏ای از سخنان گوهربار حضرات معصومان(ع) درباره شأن و جلالت و جایگاه رفیع فاطمه زهرا(س) سرور زنان اولین و آخرین بود. به امید آن‏که مورد عنایت آن بانوی با عظمت واقع شود و در جهان واپسین، ما را مشمول شفاعت خویش قرار دهد</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>منبع: حوزه نت</FONT></P></FONT></DIV> Fri, 08 May 2009 21:13:56 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahlebayt14&postid=135 ahlebayt14 http://ahlebayt14.blogfa.com/post-135.aspx http://ahlebayt14.blogfa.com/post-134.aspx <H2 align=center><BR> <DIV align=center><FONT face=Tahoma size=2><IMG height=245 alt="" src="http://www.heyatblog.net/modpub/FCKeditor/Image/masoomeh.jpg" width=366></FONT></DIV></H2> <H2 align=center> </H2> <H2 align=center><FONT color=#ff0000 size=4>ويژگيهاى حضرت معصومه (س) </FONT></H2> <P> </P> <P>تعداد امامزادگان شايسته تعظيم و تجليل در «دار الايمان قم‏»كه بر فراز قبور مطهرشان گنبد و سايبان هست‏به چهارصد نفرمى‏رسد. </P> <P>در ميان اين چهار صد اختر تابناكى كه در آسمان قم نورافشانى‏مى‏كنند، ماه تابانى كه همه آنها را تحت الشعاع انوار درخشان‏خود قرار داده، تربت پاك شفيعه محشر، كريمه اهل‏بيت‏پيمبر(عليهم السلام)، دخت گرامى موسى بن جعفر، حضرت معصومه(س)مى‏باشد. </P> <P>پژوهشگر معاصر، علامه بزرگوار، حاج محمدتقى تسترى، مولف قاموس‏الرجال مى‏نويسد: «درميان فرزندان امام كاظم(ع) با آن همه كثرتشان بعد از امام‏رضا(ع)، كسى همسنگ حضرت معصومه(س) نمى‏باشد. » محدث گرانقدرحاج شيخ عباس قمى به هنگام بحث از دختران حضرت موسى بن‏جعفر(ع)، مى‏نويسد: «برحسب آنچه به مارسيده، افضل آنها سيده جليله معظمه، فاطمه‏بنت امام موسى(ع)، معروف به حضرت معصومه(س) است.» بررسى‏شخصيت‏برجسته و فضايل گسترده حضرت معصومه(س) در اين صفحات‏نمى‏گنجد. در اين نوشته به برخى از ويژگيهاى آن خاتون دوسرااشاره مى‏كنيم: </P> <H2 align=center><FONT color=#ff0000 size=4>1- شفاعت گسترده</FONT> </H2> <P>بالاترين جايگاه شفاعت، از آن رسول گرامى اسلام است كه در قرآن‏كريم از آن به «مقام محمود» تعبير شده است. و گستردگى آن باجمله بلند: (ولسوف يعتيك ربك فترضى) بيان گرديده است. همانا دو تن ازبانوان خاندان رسول مكرم شفاعت گسترده‏اى دارند كه بسيار وسيع‏و جهان شمول است و مى‏تواند همه اهالى محشر را فراگيرد: </P> <P>1- خاتون محشر، صديقه اطهر، حضرت فاطمه زهرا سلام الله‏عليها. </P> <P>2- شفيعه روزجزا، حضرت فاطمه معصومه(س). </P> <P>در مورد شفاعت گسترده حضرت زهرا سلام الله عليها همين بس كه‏شفاعت، مهريه آن حضرت است و به هنگام ازدواج پيك وحى طاقه‏ابريشمى از جانب پروردگار آورد كه در آن، جمله «خداوند مهريه‏فاطمه زهرا را شفاعت گنهكاران از امت محمد(ص) قرار داد.» باكلك تقدير نقش بسته بود. </P> <P>اين حديث از طريق اهل سنت نيز آمده است. </P> <P>بعد از فاطمه زهرا سلام الله عليها از جهت گستردگى شفاعت،هيچ كس و حد اقل هيچ بانويى به شفيعه محشر، حضرت معصومه‏دخت موسى بن جعفر سلام الله عليها نمى‏رسد، كه امام به حق‏ناطق، حضرت جعفر صادق(ع) در اين رابطه مى‏فرمايد: «تدخل بشفاعتها شيعتناالجنه باجمعهم‏»: «با شفاعت او همه شيعيان ما وارد بهشت مى‏شوند.» </P> <H2 align=center><FONT color=#ff0000 size=4>2- عصمت</FONT></H2> <P>بر اساس روايتى كه مرحوم سپهر در «ناسخ‏» از امام رضا(ع)روايت كرده، لقب «معصومه‏» را به حضرت معصومه، امام هشتم‏اعطا كرده‏اند. طبق اين روايت امام رضا(ع) فرمود: «من زار المعصومه بقم كمن زارنى‏» «هركس حضرت معصومه را درقم زيارت كند، همانند كسى است كه مرا زيارت كرده باشد.» اين‏روايت را مرحوم محلاتى نيز به همين تعبير نقل كرده است.با توجه به اين كه عصمت‏به چهارده معصوم(عليهم السلام) منحصرنيست، بلكه همه پيامبران، امامان و فرشتگان معصوم هستند.و علت اشتهار حضرت رسول اكرم، فاطمه زهرا و امامان(عليهم‏السلام) به «چهارده معصوم‏» آن است كه آنها علاوه بر مصونيت ازگناهان صغيره و كبيره، از «ترك اولى‏» نيز كه منافات با عصمت‏ندارد، پاك و مبرا بودند. </P> <P>مرحوم مقرم در كتابهاى ارزشمند: «العباس‏» و «على الاكبر» دلائل عصمت‏حضرت ابوالفضل و حضرت‏على‏اكبر(عليهماالسلام) را بر شمرده‏است. و مرحوم نقدى در كتاب‏«زينب الكبرى‏» از عصمت‏حضرت زينب سلام الله عليها سخن‏گفته است. و مولف «كريمه اهلبيت‏» شواهد عصمت‏حضرت معصومه(س)را بازگو نموده است. </P> <P>و با توجه به اين كه حضرت معصومه(س) نام شريفشان «فاطمه‏»است و در حال حيات به «معصومه‏» ملقب نبودند، تعبير امام(ع)دقيقا به معناى اثبات عصمت است، زيرا بر اساس قاعده معروف:«تعليق حكم به وصف مشعر بر عليت است‏» دلالت‏حديث‏شريف برعصمت آن بزرگوار بى‏ترديد خواهد بود. </P> <H2 align=center><FONT color=#ff0000 size=4>3- فداها ابوها</FONT> </H2> <P>آيت الله سيد نصر الله مستنبط از كتاب «كشف اللئالى‏» نقل‏فرموده كه روزى عده‏اى از شيعيان وارد مدينه شدند و پرسشهايى‏داشتند كه مى‏خواستند از محضر امام كاظم(ع) بپرسند. امام(ع) درسفر بودند، پرسشهاى خود را نوشته به دودمان امامت تقديم‏نمودند، چون عزم سفر كردند براى پاسخ پرسشهاى خود به منزل‏امام(ع) شرفياب شدند، امام كاظم(ع) مراجعت نفرموده بود و آنهاامكان توقف نداشتند، از اين رو حضرت معصومه(س) پاسخ آن پرسشهارا نوشتند و به آنها تسليم نمودند، آنها با مسرت فراوان ازمدينه منوره خارج شدند، در بيرون مدينه با امام كاظم(ع) مصادف‏شدند و داستان خود را براى آن حضرت شرح دادند. </P> <P>هنگامى كه امام(ع) پرسشهاى آنان و پاسخهاى حضرت معصومه(س) راملاحظه كردند، سه بار فرمودند: «فداها ابوها» «پدرش به قربانش باد.» باتوجه به اين كه‏حضرت معصومه(س) به هنگام دستگيرى پدر بزرگوارش خردسال بود،اين داستان از مقام بسيار والا و دانش بسيار گسترده آن حضرت‏حكايت مى‏كند. </P> <H2 align=center><FONT color=#ff0000 size=4>4- بارگاه حضرت معصومه(س) تجليگاه حضرت زهرا(س) </FONT></H2> <P>بر اساس روياى صادقه‏اى كه مرحوم آيت الله مرعشى نجفى(ره) ازپدر بزرگوارش مرحوم حاج سيدمحمود مرعشى (متوفاى 1338 ه’ .)نقل مى‏كردند، قبر شريف حضرت معصومه(س) جلوه‏گاه قبر گم شده‏مادر بزرگوارش حضرت صديقه طاهره سلام الله عليها مى‏باشد.آن مرحوم در صدد بود كه به هر وسيله‏اى كه ممكن باشد، محل دفن‏حضرت زهرا سلام الله عليها را به دست آورد، به اين منظورختم مجربى را آغاز مى‏كند و چهل شب آن را ادامه مى‏دهد، تا درشب چهلم به خدمت‏حضرت باقر و يا حضرت صادق(عليهماالسلام)شرفياب مى‏شود، امام(ع) به ايشان مى‏فرمايد: «عليك بكريمه اهل البيت‏» «به دامن كريمه اهلبيت پناه‏ببريد.» عرض مى‏كند: بلى من هم اين ختم را براى اين منظور گرفته‏ام كه قبر شريف‏بى‏بى را دقيقا بدانم و به زيارتش بروم. </P> <P>امام(ع) فرمود: منظور من قبر شريف حضرت معصومه درقم مى‏باشد.»سپس ادامه داد: «براى مصالحى خداوند اراده فرموده كه محل دفن حضرت فاطمه‏سلام الله عليها همواره مخفى بماند و لذا قبر حضرت معصومه راتجليگاه قبرآن حضرت قرار داده است. هر جلال و جبروتى كه براى‏قبر شريف حضرت زهرا مقدر بود خداوند متعال همان جلال و جبروت‏را بر قبر مطهر حضرت معصومه(س) قرار داده است.» </P> <H2 align=center><FONT color=#ff0000 size=4>5- پيشگوئى امام صادق(ع)</FONT> </H2> <P>امام جعفر صادق(ع) در ضمن حديث مشهورى كه پيرامون قداست قم به‏گروهى از اهالى رى بيان كردند، فرمودند: «تقبض فيها امراءه هى من ولدى، واسمها فاطمه بنت موسى، تدخل‏بشفاعتها شيعتنا الجنه باجمعهم‏» «بانويى از فرزندان من به‏نام «فاطمه‏» دختر موسى، در آنجا رحلت مى‏كند، كه با شفاعت اوهمه شيعيان ما وارد بهشت مى‏شوند.» راوى مى‏گويد: من اين حديث‏را هنگامى از امام صادق(ع) شنيدم كه حضرت موسى بن جعفر(ع)هنوز ديده به جهان نگشوده بود. </P> <P>پيشگوئى امام صادق(ع) از ارتحال حضرت معصومه(س) در قم پيش ازولادت پدر بزرگوارش بسيار حائز اهميت است و از مقام بسيار شامخ‏آن حضرت حكايت مى‏كند. </P> <H2 align=center><FONT color=#ff0000 size=4>6- رمز قداست قم</FONT> </H2> <P>در احاديث فراوانى از قداست قم سخن رفته، تصوير آن در آسمان‏چهارم به رسول اكرم(ص) ارائه شده است. </P> <P>اميرمومنان(ع) به اهالى قم درود فرستاده و از جاى پاى جبرئيل‏در آن سخن گفته و امام صادق(ع) قم را حرم اهلبيت معرفى كرده وخاك آن را پاك و پاكيزه تعبير كرده‏است. امام كاظم(ع) قم را عش‏آل محمد (آشيانه آل محمد(ص)) ناميده و يكى از درهاى بهشت رااز آن اهل‏قم دانسته. امام هادى(ع) اهل قم را «مغفور لهم‏»(آمرزيده) تعبير كرده و امام حسن عسكرى(ع) از حسن نيت آنهاتمجيد كرده و با تعبيرات بلندى اهالى قم را ستوده است.اينها و دهها حديث ديگرى كه در قداست و شرافت قم و اهل قم ازپيشوايان معصوم به ما رسيده، فضيلت و عظمت اين سرزمين را براى‏همگان روشن مى‏سازند، جز اين كه بايد ديد راز و رمز اين همه‏شرافت و قداست چيست؟ </P> <P>حديث فوق كه پيرامون ارتحال حضرت معصومه(س) به عنوان پيشگوئى‏از امام صادق(ع) نقل شد، از راز و رمز آن پرده بر مى‏دارد وروشن مى‏سازد كه اين همه فضيلت و شرافت، از ريحانه پيامبر،كريمه اهلبيت، مهين بانوى اسلام، حضرت معصومه(س) سرچشمه‏مى‏گيرد، كه در اين سرزمين ديده از جهان فرو بسته، گردو خاك‏اين سرزمين را توتياى ديدگان حور و ملائك نموده است. </P> <H2 align=center> </H2> Mon, 06 Apr 2009 19:41:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahlebayt14&postid=134 ahlebayt14 http://ahlebayt14.blogfa.com/post-134.aspx http://ahlebayt14.blogfa.com/post-133.aspx <FONT color=#ffffff><STRONG></STRONG></FONT> </P> <P><FONT color=#ffffff><STRONG></STRONG></FONT> </P> <P><STRONG><FONT color=#00ff00>ريشه عاشورا در سقيفه</FONT></STRONG></P> <P><FONT color=#ffffff><STRONG></STRONG></FONT> </P> <P><FONT color=#ffffff><STRONG><BR><IMG alt="" src="http://img.tebyan.net/big/1387/10/10085113701262031667112731381891792131724.jpg" border=0><BR><BR><BR></STRONG>بـسـيـارى از حـوادث، در ارزيـابـى بـنيادين به ريشه‌هاى كهن‌ترى منتهى مى‌شود كه گاهى فـاصـله زمـانـى بـسـيـارى مـيـان آن دو وجـود دارد، گـاهـى عـلل و اسـبـاب واسـطـه‌اى و مـيـانـى مـتـعـدّدى آن دو را بـه هـم مـتـصـّل مـى‌سازد. اگر شناخت عميق و جريان شناسانه از حوادث باشد، هم بصيرت انسان را در تـحـليـل وقـايـع مى‌افزايد، هم از تكرار برخى وقايع تلخ در دوران‌هاى بعدى جلوگيرى مى‌كند.<BR>حـادثـه عـاشـورا يـكـى از ايـنگـونـه جـريـانـات اسـت كـه ريـشـه آن بـه پـنـجـاه سـال قـبـل و بـه مـاجـراى غـصـب خـلافـت از خـانـدان پيامبر و بازيگرى با حاكميّت دينى و خلافت اسلامى باز مى‌گردد. آن جريان انحرافى كه در مساله رهبرى و خلافت پيش آمد، به تدريج جامعه را از سـرچـشـمـه زلال مـكـتب دور ساخت، دشمنان ديرين اسلام و پيامبر، كم كم قدرت يافتند و با اسـتـيـلا بـر سـرنـوشـت مـسلمين و حكومت، اهداف و نيّات شوم خود را تحقّق بخشيدند. اگر آن ستم نـخـسـتـين نبود و گستاخى فاحش نسبت به پيامبر و خاندان گرامى او انجام نمى‌گرفت، كار امّت پـيـامـبـر بـه آنـجـا نـمـى‌رسيد كه عزيزترين چهره امّت اسلامى و يادگار معصوم پيامبر را در كربلا به شهادت برسانند و پس از آن قتل عام خونين، خاندان پيامبر را به اسارت ببرند.<BR>لعـنـت‌هـايـى كـه در زيـارتـنـامـه‌هـا بـه (نـخـسـتـيـن ظـالم در حـق مـحـمـد و آل مـحـمـّد) ديـده مـى‌شـود، و لعـنـت بـر آنـان كـه پـايـه و اسـاس ظـلم بـر اهـل بـيـت را گـذاشـتـنـد (1) و آنـان كـه آن راه را ادامه دادند، همكارى كردند، سكوت كردند و ... همه اشاره به ريشه حادثه كربلا در سقيفه و جريانات صدر اسلام است .<BR>عـاشـورا، در واقـع تـجـلّى نـهـايـت دشـمـنـى‌هـاى امـويـان بـا اهـل بـيـت عـصـمـت و طـهـارت بـود كـه بـا هـمـدسـتـى هـمـه عـوامـل پـيـدا و پـنـهـان شـكـل گـرفـت . اگـر وصـيـّت پـيـامـبـر دربـاره سـرنـوشـت مـسـلمـيـن پـس از خـودش عـمـل مـى‌شـد و (ولايـت) حـاكميّت مى‌يافت، آن بدعت‌ها، رجعت‌ها و شعله‌ور شدن آتش كينه و عداوت بـازمـانـدگـانِ احـزاب شـرك و ضـربـه خـوردگـان از تـيـغ اسـلام، مـجـال بـروز نمى‌يافت. <BR>پس شهادت امام و يارانش در عاشورا، برگى ديگر از آن ستم نخستين بود. به تعبير عميق و زيباى مرحوم آية الله غروى اصفهانى: «... وقتى حرمله تير افكند، حرمله نـبـود كـه تـيـر انـداخت، بلكه تيرانداز واقعى كسى بود كه براى او زمينه‌سازى كرده بود. تـيـرى از جـانـب سـقيفـه آمد كه كمانِ آن در دست خليفه بود. آن تير، گلوى آن كودك را ندريد، بلكه بر جگر دين و قلب پيامبر فرو نشست.» (2)<BR>تيرى هم كه روز عاشورا بر قلب حسين بن على (عليه السلام) نشست و خونِ (ثار الله) را بر زمين ريخت، در واقع در روز سقيفه رها شده بود و در عاشورا به هدف نشست!<BR>اين كه يزيد، پس از كشتن امام حسين (عليه السلام) مغرورانه مى‌گفت كاش اجداد و نياكانم بودند و شاهد اين انـتـقـام‌گـيـرى بـودنـد، نشانه ديگرى است كه كينه او با امام، تداوم همان كينه‌هاى ابوسفيان و مشركان بنى اميّه با پيامبر و خاندان او و دين خدا بود و اين كه (ابن زياد) در كوفه به سر مبارك سيدالشهدا جسارت مى‌كرد و با چوبى كه در دست داشت بر لبهاى او مى‌زد و مى‌گفت: «يَومٌ بـِيـَومِ بَدرٍ)،(3) - اين روز در مقابل روز جنگ بدر - باز هم نشان دهنده ريشه داشتن كربلا در سقيفه است. جريان شناسى تاريخى، به حوادث، معناى ديگرى مى‌بخشد و بدون چنين شـنـاخـتـى، گـاهـى نمى‌توان از قـضـايـاى تـاريـخى تحليل درستى ارائه كرد.<BR><IMG alt="" src="http://img.tebyan.net/big/1387/10/193231138922351111859885172117124823286153.jpg" border=0><BR>مرحوم نيّر تبريزى در پيوند اين دو حادثه با هم، گفته است:<BR>كانكه طرح بيعتِ شورا فكند خود همانجا طرح عاشورا فكند<BR>چرخ در يثرب رها كرد از كمان تير، كاندر نينوا شد بر نشان (4)<BR>امـام حـسـين (عليه السلام) روز عاشورا در خطبه دوّمى كه با كوفيان سخن مى‌گفت، از آنان با اين القاب و اوصاف ياد فرمود:<BR>«مرگ بر شما اى بردگان امّت، اى بازماندگان پراكنده احزاب، اى واگذارندگان كتاب خدا، اى تـحـريـفـگـرانِ دين، اى گروه تباهى و گناه، اى دميده شدگان شيطان، اى خاموش كنندگان سـنـّت‌هـا! آيـا از ديـن طـاغـوت‌هـا حـمايت كرده، ما را خوار مى‌سازيد؟ آرى به خدا سوگند! اين نـيـرنـگـى كـهـن در شـمـاسـت كه ريشه‌هايتان بر همين استوار شده و شاخ و برگ‌هايتان بر آن روييده است و شما پليدترين ميوه اين خارستانيد و لقمه غاصبان ... .» (5) <BR>در ايـن بـيـان نـيـز، حـضـرت، آنـان را پـس مـانـده‌هـاى هـمـان قـبـايـل و احزاب جاهلى و معاند مى‌داند و ميوه تلخ درختِ دشمنى بنى اميّه با آيين خدا مى‌شمارد. اين نـيـز نـوعى نگرش جريان شناسانه به شركت كنندگان در فاجعه تلخ عاشوراست، از چشم امام حسين (عليه السلام).<BR>شناخت ريشه‌هاى هر حادثه و زمينه‌هاى قبلى آن، از پيام‌هاى ديگر عاشوراست.</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT> </P> <P><FONT color=#ffffff> <HR> </FONT></P> <P><FONT color=#ffffff>1- مصباح كفعمي، ص 509.<BR>2- فرهنگ عاشورا، ص 405، جواد محدثي.<BR>3- وسائل الشيعه، ج 5، ص 394، حديث 8.<BR>4- همان، حديث 7.<BR>5- بحارالانوار، ج 98، ص 333؛ وسائل الشيعه، ج 5، ص 294، حديث 1؛ مفاتيح الجنان، ص 286.<BR></FONT></P> <P> </P> <P> </P> Sat, 17 Jan 2009 16:33:11 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahlebayt14&postid=133 ahlebayt14 http://ahlebayt14.blogfa.com/post-133.aspx http://ahlebayt14.blogfa.com/post-132.aspx <FONT color=#990000></FONT>  <P></P> <P><FONT color=#990000></FONT>        </P> <P><FONT color=#990000></FONT>                  <IMG src="http://xs134.xs.to/xs134/08011/lknsdf273.jpg"></P> <P><FONT color=#990000>گريه امام حسين </FONT><A name=link74></A><BR><FONT color=#000000><FONT color=#ffffff>امام حسين عليه السلام در كربلا در چند مورد گريه كرد:<BR>اول : به حال اهل بيت خود گريه كرد، چرا كه اصل گريه بر اهل بيت از طاعات محسوب مى شود.<BR>آخر امام چگونه مى توانست گريه نكند، در حالى كه ياران و برادران و فرزندان خود را از دست داده و تنها و بى كس مانده ، زمين با همه بزرگى اش ‍ برايش تنگ شده و خود و اهل بيتش لب تشنه در خيمه ها در محاصره دشمن قرار دارد، مى خواهد به ميدان برود و به آنها مى گويد كه خود را براى اسارت آماده كنيد و آنها را به صبر فرا مى خواند و براى آرام كردن آنها به زحمت مى افتد. مى خواهد به ميدان برود كه دختر كوچكش شيون كنان و سر برهنه مى آيد و دامن پدر را مى گيرد و مى گويد پدر آهسته تر، بايست تا از ديدار تو توشه برگيرم و تو را سير ببينم كه اين وداع آخر است . آنگاه دست و پاى پدر را مى بوسد. امام مى نشيند و دختر را در دامن خود مى گيرد و شديدا گريه مى كند و اشك ديدگانش را با آستين پاك مى كند و مى گويد: </FONT><FONT color=#ff9900>سكينه جان ! بعد از من گريه تو طولانى خواهد شد. بايد بعد از مرگ من تو گريه كنى .</FONT> <FONT color=#ffffff>آيا مى توان تصور كرد در چنين حالتى ، كسى طاقت بياورد و متاءثر نشود؟!<BR>يكى ديگر از مواردى كه امام حسين گريه كرد هنگامى بود كه بر بالين برادرش عباس حاضر شد و او را ديد كه با مشك پاره بر زمين افتاده و هر دو دستانش قطع شده و به طرفى پرت شده اند. در اين حال بود كه امام سخت گريه كرد. آنگاه كه قاسم عزم ميدان كرد نيز امام را در آغوش گرفت و آنچنان گريه كرد كه از هوش رفت و زمانى هم كه بر بالين جسد قاسم آمد و ديد كه پايمال اسبان شده ، شديدا گريه كرد. زمانى هم كه فرزندش على اكبر راهى ميدان شد اشك ديدگانش جارى گرديد و دست به محاسن شريف برد و سر را بلند كرد و به درگاه پروردگارش دعا نمود. هنگامى كه خواهرش زينب سلام الله عليها را دلدارى مى داد نيز امام حسين عليه السلام گريه كردند. اگر در هر يك از اين موارد تاءمل كنى متوجه مى شوى كه براى صاحب قلب سليم و مهربان غير ممكن است در چنين حالاتى گريه نكند و در مى يابى كه در هر كدام از اين حالت ها حكمت و خصوصيتى نهفته است .<BR>دوم : يكى ديگر از دلايل گريه امام حسين براى اين بود كه ملاحظه مى كردند، دين اسلام در حال اضمحلال و نابودى است .<BR></FONT><FONT color=#000000><FONT color=#00ff00>دو ويژگى خاص امام در روز عاشورا :</FONT><BR><FONT color=#00ffff>الف ) امام حسين عليه السلام جامع بين اضداد بود: </FONT><A name=link76></A><BR><FONT color=#000000><FONT color=#ffffff>* در روز عاشورا امام حسين عليه السلام به خاطر امورى مضطرب شدند، اما هر چه به اضطراب حضرت افزوده مى شد، قلبش آرام تر مى شد. بنابراين حسين عليه السلام همان مضطرب وقور است .<BR>* امام حسين عليه السلام در مواردى گريه كردند، اما گريه بر صبر آن حضرت افزود تا جايى كه صبر او ملائكه را به تعجب واداشت ، پس امام گريان صبور است .<BR>* امام حسين عليه السلام تنها و بى ياور بود، اما در همان حال ، در جلالت شاءن و عظمت ، خود يك لشكر بود، و به تنهايى وقتى به دشمن حمله مى كرد، دشمن چون گله بزى كه گرگ بر او حمله ور شده باشد، از مقابل امام مى گريخت ، پس امام تنها اما صاحب يك لشكر است .<BR>* امام براى اتمام حجت استغاثه مى كرد، و در همان حال به فرياد هر كس ‍ كه او را صدا مى زد و مى گفت : </FONT><FONT color=#ff9900>يا ابا عبدالله مرا درياب </FONT></FONT></FONT></FONT><FONT color=#ffffff>مى رسيد، پس ‍ امام هم مغيث است و هم مستغيث .<BR>* شهدا همه ، جان خود را فداى امام حسين عليه السلام كردند، امام نيز جان شريف خود را براى نجات و هدايت آنها فدا كرد. به همين خاطر برخى از حكما زبان حال حضرت را خطاب به اصحابش چنين بيان كرده اند كه : شما جان خود را فداى من كرديد و من هم خود را براى نجات شما از آتش جهنم فدا كردم . بنابراين ، امام حسين عليه السلام كسى است كه هم جان ها برايش فدا شد و هم خودش فداى جان ها شد.<BR>* امام در حالى كه با بدن تكه تكه شده بر زمين افتاده بود، در همان حال براى نجات اهل بيت و هر كس به سوى او آمده بود، تلاش مى كرد، پس امام همان به خون غلطان تلاشگر است .<BR>* امام عليه السلام به قدرى تشنه بودند كه زبانشان را در اطراف دهان مى گرداند، اما در عين حال سعى مى كرد تشنگان را سيراب كند. حتى امام خواستند قبل از اينكه خودشان آب بنوشند، ذوالجناح را هم سيراب كنند؛ پس امام ساقى لب تشنه است .<BR>* براى امام حسين عليه السلام هيچ ماءمن و پناهى باقى نمانده بود، اما امام هر خائف بى پناهى را پناه بود. لذا امام حسين عليه السلام پناه بى پناهان است </FONT></P> <P><FONT color=#00ffff>ب ) امام جامع بين تكاليف مختلف بود</FONT><A name=link77></A><BR><FONT color=#000000><FONT color=#ffffff>يكى ديگر از خصوصيات ويژه امام حسين عليه السلام اين است كه دو تكليف به ظاهر مخالف با هم را به جا آورد، كه يكى از آن دو تكليف ، واقعى و موافق با تكليف خاص آن حضرت بود (همان تكليفى كه در كتاب خاصى كه مختوم به 12 امامان و از جمله امام حسين (تكليف خاصى مقرر شده بود) و ديگرى ظاهرى كه موافق با تكليف ساير مردم بود.<BR>اما توجيه تكليف واقعى كه امام را دعوت به اقدام به مرگ و كشته شدن و به اسارت رفتن اهل و عيال و كشته شدن كودكان ، با علم و آگاهى به اين مسائل مى كرد، اين است كه طاغوتيان بنى اميه به ويژه معاويه ، توانسته بودند با مكر و خدعه محبت مردم را به سوى خود جلب نمايند، به گونه اى كه مردم گمان مى كردند كه حق با آنهاست و على و فرزندان آن حضرت و شيعيان آنها باطلند.<BR>حتى ناسزا و دشنام به على عليه السلام را از اجزاى نماز جمعه مى دانستند و كار به آنجا رسيده بود كه تعدادى از پيروان آنها ناسزا بر امام على را در حين خطبه فراموش كردند و به مسافرت رفتند و در بيابان موضوع را به خاطر آوردند و در همانجا قضاى آن را به جا آوردند و در آنجا مسجدى ساختند و براى تاءكيد بر اين امر نام آن را مسجد ذكر گذاشتند.<BR>بنابراين ، اگر امام حسين عليه السلام از روى تقيه با آنها بيعت مى كرد و تسليم آنها مى شد، از حق اثرى باقى نمى ماند؛ چرا كه مردم اعتقاد پيدا مى كردند كه در ميان تمامى امت كسى مخالف آنها نيست و آنها به راستى جانشينان پيامبر (ص ) هستند؛ اما پس از اينكه امام حسين عليه السلام با آنها جنگيد و آن واقعه رخ داد و با عيال و اطفال او و حرم رسول الله آن گونه رفتار كردند، مردم بيدار شدند و به گمراهى آنها پى بردند و دريافتند كه بنى اميه سلاطين جور و ستمند و نه حجت خدا بر خلق .<BR>اما درباره تكليف ظاهرى آن حضرت ، بايد گفت كه : امام عليه السلام براى حفظ خود و خانواده اش به هر نحو ممكن تلاش كرد، اما برايش امكان پذير نشد.<BR>آنچنان عرصه را بر امام را به قتل برساند؛ به همين خاطر امام از آنجا با ترس ‍ خارج شد و هنگام خروج آيه فاصبح فى المدينة خائفا يترقب</FONT><FONT color=#336633><FONT color=#ff9900> </FONT></FONT><FONT color=#ffffff> را تلاوت فرمود. آنگاه به حرم خدا پناه برد كه خداوند آن را براى مردم ، حتى كافر و قاتل و حيوانات و پرندگان و درختان ، محل امن قرار داده است . در آنجا هم قصد دستگيرى يا ترور امام را داشتند. به همين خاطر امام نتوانست مراسم حج را به پايان برساند و از مكه خارج شد. ديگر جاى امنى براى امام در روى زمين باقى نمانده بود. در اين حال بود كه تكليف ظاهرى براى حركت به سوى كوفه محقق شد؛ زيرا اهل كوفه همگى به امام نامه نوشته پيروى خود را از امام اعلام نموده و به اين ترتيب حجت را بر امام نامه تمام كردند و به ويژه بعد از آنكه مسلم بن عقيل عليه السلام به امام نامه نوشت كه مردم با او بيعت كرده اند، ديگر امام براى اينكه به سوى آنها نيايد، حجتى نداشت . وقتى امام به سوى كوفه آمد و اطلاع يافت كه آنها بيعت خود را شكسته اند، ديگر به امام اجازه بازگشت ندادند، با اين همه بايد گفت اگر امام به آنجا نمى آمد، كجا مى توانست برود؟ زمين با همه وسعتش براى امام تنگ شده بود. ديگر هيچ چاره و راهى نداشت .<BR>* دليل اين مطلب سخن حضرت با برادرش محمد حنفيه است كه</FONT> <FONT color=#ff9900>اگر به يمن بروم يا به بيابان ها و يا در غارها و يا در داخل لانه جنبندگان زمين شوم ، مرا بيرون مى آورند و مى كشند.</FONT><BR><FONT color=#ffffff>همچنين امام در جواب</FONT> <FONT color=#ff9900>ابوهره ازدرى </FONT><FONT color=#ffffff>كه پرسيد چه چيزى موجب شد كه از حرم خدا و حرم جدت پيامبر بيرون آيى ، فرمود: ابوهره ، بنى اميه مال مرا تصاحب كردند، صبر كردم ، معترض آبرويم شدند، صبر كردم ، اما خواستند خونم را بريزند كه فرار كردم . سخنان آن حضرت خطاب به عمرو بن يوزان - پيرمردى از بنى عكرمه - نيز دلالت به همين معنا دارد: آن مرد به امام حسين عليه السلام عرض كرد: يابن رسول الله مى خواهى به كجا بروى ؟ فرمود: كوفه . آن مرد گفت : تو را سوگند مى دهم كه از رفتن به كوفه منصرف شوى . به خدا سوگند به سوى شمشيرها و نيزه ها مى روى . آنها كه براى تو نامه نوشتند و به دنبال تو فرستادند، اگر با تو بودند هزينه جنگ تو را تاءمين مى كردند و همه چيز را برايت مهيا مى نمودند، آنگاه به سوى آنها مى رفتى .<BR>امام عليه السلام گفت : اى بنده خدا! اين امر بر من مخفى نيست ، اما هر آنچه خدا بخواهد، آن مى شود. سپس فرمود: به خدا سوگند آنها مرا دعوت نكرده اند، مگر اينكه مى خواهند خون مرا بريزند.<BR>بخش اول فرمايش اخير امام ، بيانگر تكليف واقعى ايشان و بخش دوم آن در بيان مقام اضطرار است و اينكه مراجعت و فرار فايده اى ندارد.<BR>همچنين بايد گفت : اگر امام با آنها بيعت هم كرده بود، او را مى كشتند؛ زيرا سخن ابن زياد دلالت بر اين امر دارد. او گفت :</FONT> <FONT color=#ff9900>حسين تابع حكم من و يزيد است ؛ يعنى خود را بايد در اختيار ما قرار دهد، يا او را مى كشيم ، يا رهايش ‍ مى سازيم .</FONT><BR><FONT color=#ffffff>شمر نيز گفت كه او بايد بيعت كند، بعد ببينيم راءى ما درباره او بر چه چيزى قرار مى گيرد.<BR>پدرم فداى آن امام غريب و تنهايى بشود كه از او خواستند همچون بردگان در برابر آنها اقرار به بندگى كند!<BR>اما اين فرمايش امام در روز عاشورا است كه به خدا سوگند در برابر شما مانند بردگان اقرار و اعتراف نمى كنم و دست ذلت و خوارى به شما نمى دهم</FONT> .</FONT></P> <P> </P> <P> </P> Mon, 05 Jan 2009 09:48:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahlebayt14&postid=132 ahlebayt14 http://ahlebayt14.blogfa.com/post-132.aspx http://ahlebayt14.blogfa.com/post-131.aspx <FONT color=#f0003c> امام حسين عليه السلام در عوالم وجود و جايگاه ايشان</FONT><A name=link18></A><FONT color=#f0003c> ازاول خلقت آن حضرت قبل از آفرينش و بعد از آفرينش تا روز قيامت<BR></FONT><FONT color=#990000><FONT color=#00ff00>حسين مخلوق نخست </FONT><A name=link19></A><BR><FONT color=#000000><FONT color=#ffffff>بيشتر حكما، علما و متكلمان در تعيين اولين مخلوق با هم اختلاف نظر دارند، اما بر اساس روايات صحيح فراوان ، اولين مخلوق ، نور پيامبر اسلام صلى الله عليه وآله مى باشد، كه نقل سليم نيز بر آن دلالت دارد؛ چرا كه اشرفيت و كثرت اعتنا و محبوبيت در پيشگاه خداوند تعالى ، موجب تقدم در آفرينش است . در بعضى روايات (ديگر) آمده است كه نور پيامبر اسلام (ص ) و ائمه عليهم السلام اولين مخلوق است .<BR>پس چون اين حقيقت به اثبات رسيده است كه اولين مخلوق نور نبى (ص ) و يا نور آن حضرت و ائمه اولين عليهم السلام است ، مى توان گفت كه اولين مخلوق همان نور حسين عليه السلام است ؛ زيرا پيامبر (ص ) فرمودند</FONT>: <FONT color=#ff9900>حسين منى و انا من حسين </FONT><FONT color=#ffffff>حسين از من است و من از حسين . و در روايت ديگرى آمده است ؛</FONT> <FONT color=#ff9900>انا من حسين و حسين منى </FONT><FONT color=#ffffff>من از حسينم و حسين از من .<BR>بنابراين حسين اولين مخلوق و اولين چيزى است كه از روز اول ايجاد شده است و هر مخلوقى تابع آن حضرت است .<BR></FONT><FONT color=#f0003c><FONT color=#990000>همه موجودات بر حسين گريانند</FONT><A name=link20></A><BR></FONT></FONT></FONT><FONT color=#ffffff>اگر همه موجودات بر حسين عليه السلام گريانند، جاى شگفتى نيست و اگر مى گوييم هر مخلوقى بر او اشك مى ريزد، مبالغه يا گزافه گويى نكرده ايم ، چنانچه از باب تمثيل و استعاره هم نمى باشد؛ حتى زبان حال و يا فرض ‍ ديگرى هم در كار نيست ، بلكه هم موجودات از جمله پيامبر، فرشته ، ملك ، جن و انس ، شيطان ، بهشت و جهنم ، درخت و گياه و حيوان ، خورشيد و ماه ، همه جهان ها، ماه ها و آسمان ها، زمين ها و ساكنان آنها هم ، همه براى او گريه مى كنند، و گريه هر موجودى بر حسب آن مورد، گريه حقيقى است و منظور از گريه ، گريه هر چيزى بعد از شهادت آن حضرت نمى باشد، بلكه مقصود گريه موجودات قبل از قتل امام عليه السلام نيز است . همان طور كه در زيارت منقول از حضرت حجت (عج ) در ماه شعبان آمده است كه آسمان و هر كه در آن است و زمين و هر چه در روى آن است ، به حال آن حضرت گريانند.<BR>حتى وسايلى كه به واسطه آنها حضرت به شهادت رسيد نيز از جمله گريه كنندگان بر امام حسين عليه السلام هستند، قاتلان آن حضرت هم خارج از گريه كنندگان بر ايشان نيستند؛ زيرا آنها نيز به وجود عام و ماهيت شان دچار انكسار مى شوند و به حقايق و فطرتشان بر حسين عليه السلام گريانند، ولى به مقتضاى صفات افعالى اختيارى ، در آتش جاودانند. و گريه نمى كنند مگر وقتى كه از اعمال خود غافل باشند كه در اين حال گريه ظاهرى و اختيارى دارند، مانند كسى كه خدا را از روى ستم و طغيان انكار مى كنند، اما جان و روح شان به خدا يقين دارد.</FONT> <P></P> <P><FONT color=#000000><FONT color=#000000><FONT color=#000000><FONT color=#f0003c><FONT color=#990000>مقصد دوم ؛ در اين محل نور امام بعد از خلق آن </FONT><A name=link21></A><BR></FONT><FONT color=#000000><FONT color=#ffffff>سخن در اين مقصد در بيان نور امام پس از خلق و انتقال نور تا هنگام ولادت است . بدان و آگاه باش كه خداى جل جلاله همواره يگانه بوده در حالى كه نه مخلوقى بود و نه زمان و مكانى . و چون خلقت را آغاز كرد نخست افضل مخلوقات را آفريد و از نور آن ، نور على ، فاطمه ، حسن و حسين عليهم السلام را مشتق ساخت و براى آنان جايگاه ها و عوالم متعدد و مختلف به وجود آورد. چنانچه اين معنا از مجموع روايات معتبر ظاهر مى شود.<BR>آنگاه نور آن حضرت را يك بار در پشت آدم و يك بار در انگشتان او و بار ديگر در پيشانى آدم و سپس در پيشانى تمام پدران ايشان از آدم تا پدر بزرگوار پيامبر، عبدالله بن مطلب و در پيشانى تمام مادران ايشان - به هنگام حامله شدن از كسانى كه آن حضرت در صلب او بود - از حوا تا مادر نبى اسلام ، آمنه بنت وهب ، قرار داد.<BR>ما معتقديم كه مصدر همه انوار اين جهان ها، نور نبى صلى الله عليه وآله است و امتياز نور حسين عليه السلام اين است كه از نور نبى است ؛ چرا كه حسين از اوست و او از حسين . و هنگامى كه اين دو از هم جدا شدند، نور حسين خصوصيت (خاص ) خود را يافت ، چرا كه رؤ يت آن موجب حزن و اندوه گرديد. اين امر براى آدم - هنگامى كه آن انوار در انگشتانش ظاهر شد - اتفاق افتاد و نور حسين عليه السلام در انگشت ابهام بود. اين اثر تا به حال نيز باقى است . مثلا اگر كسى كه خنده بر او غلبه پيدا كرده است ، به پشت انگشت ابهام خود بنگرد، اندوه بر او غالب مى شود. اين حالت براى ابراهيم عليه السلام نيز اتفاق افتاد.<BR>همچنين بر زبان آوردن نام آن حضرت و شنيدن آن نيز موجب حزن مى شود؛ اين مساءله درباره آنچه منتسب به نور آن حضرت است نيز صادق مى باشد. كما اينكه در حديث ميخ ‌هاى پنج گانه كه جبرئيل امين آنها را براى حضرت نوح عليه السلام آورد تا با آنها اطراف كشتى را ميخ ‌كوب كند، آمده است : هر ميخى به نام يكى از انوار پنج گانه بود، وقتى نوح منتسب به نور امام حسين عليه السلام را گرفت ، آن ميخ درخشيد و از آن رطوبتى به رنگ خون احساس كرد. در اين باره سئوال كرد، به او گفته شد: آن ميخ منتسب به حسين است و سبب ظهور خون از آن ، شهادت ايشان است كه به نحو خاصى صورت گرفت .<BR></FONT><FONT color=#990000><FONT color=#f0003c>حسين عليه السلام نور غالب </FONT><A name=link22></A><BR></FONT><FONT color=#000000><FONT color=#ffffff>نورى بر پيشانى مادران به هنگام باردار شدن به يكى از اجداد پيامبر (ص ) ظاهر مى شد و همچنين بر جبين آمنه به وقت باردار شدن به پيامبر اسلام ظاهر شد، نشانه آن است كه آن مادران از اين انوار نيستند؛ بنابراين وقتى وقتى به آن نور حامله مى شدند، اثر نور در پيشانى آنان ظاهر مى شد، اما آنجا كه مادر خود از انوار باشد، وجهى براى ظهور نور نيست و بويژه نور بر چهره ظاهر مى شد، اما آنجا كه مادر خود از انوار باشد، وجهى براى ظهور نيست و بويژه نور بر چهره ظاهر نمى شود. به همين خاطر وقتى حضرت زهرا سلام الله عليها به امام حسن مجتبى عليه السلام حامله شد، نور ديگرى بر چهره زهرا ظاهر نشد؛ لكن ويژگى امام حسين عليه السلام طورى است كه وقتى مادر به حسين عليه السلام حامله شد، پيامبر اسلام (ص ) به فاطمه فرمودند:</FONT> <FONT color=#ff9900>من در چهره تو نورى مى بينم و به زودى حجتى براى خلق خدا از تو متولد مى شود.</FONT> <FONT color=#ffffff>و زهرا (س ) فرمود</FONT>: <FONT color=#ff9900>چون به اين فرزند حامله شدم ، در شب نيازى به چراغ نداشتم .</FONT><BR><FONT color=#ffffff>بنابراين خصوصيت نور حسين اين است كه بر نور ظاهر مى شود و بر آن غالب مى گردد، لذا شخصى كه در هنگام شهادت آن حضرت ، در وسط روز پيكر مباركش را بر زمين افتاده ديد، گفته است :</FONT> <FONT color=#ff9900>به خدا سوگند نور سيماى او مرا به خود مشغول كرد، بدان گونه كه از نظر و تاءمل در كيفيت قتل آن بزرگوار غافل شدم .</FONT><BR><FONT color=#ffffff>و از ديگر ويژگى هاى آن حضرت اين كه ؛ هيچ مانع و حاجبى نور ايشان را نمى پوشاند، همان شخص راوى مى گويد:</FONT> <FONT color=#ff9900>نديدم كشته آغشته به خاك و خونى را كه نورانى تر از چهره حسين باشد.</FONT> </FONT></FONT></FONT></FONT></FONT><FONT color=#ffffff>خاك و خون ، مانع از نور حسين كه بر هر نورى غالب است ، نشده بود</FONT></P> <P><FONT color=#ffffff></FONT></P> <P><FONT color=#ffffff> </FONT></P> <P>منبع:کتاب خصائص الحسینیه</P> Mon, 29 Dec 2008 11:06:18 GMT http://commenting.blogfa.com/?blogid=ahlebayt14&postid=131 ahlebayt14 http://ahlebayt14.blogfa.com/post-131.aspx