شهادت امام حسن عسکری

 

 

فرمایشات امام حسن عسگری(ع)

«خنده بی‏دلیل و بی مورد از جهل و نادانی است».

«آسایش کینه توزان از همه مردم کمتر است».

«چه بد است زیرا فرد دورو، برادرش را در حضورش می‏ستاید و در نبودش بدگویی می‏کند، اگر عطایی یابد بر او حسد ورزد، و چون گرفتار شود تنهایش گذارد».

«مؤمن برای مؤمن مایه برکت است».

«اندیشه و خِرد فردِ احمق در دهان او است، و دهانِ فرد حکیم در اندیشه و خرد اوست».

«گستاخی فرزند بر پدر در ایّام کودکی، مایه ناسپاسی او در ایّام بزرگی است».

«اظهار شادی در حضور فرد غمگین دور از ادب و انسانیت است».

«فروتنی و تواضع نعمتی است که هیچکس به آن حسد نورزد».

«هر کس که برادرش را بصورت مخفی نصیحت کند، بدون شک او را آراسته است، و اگر او را بصورت آشکار نصیحت کند، رسوایش ساخته است».

«هر کس بدی و شر بیفشاند، ندامت و پشیمانی درو کند».

پیامهایی در ارتباط با شهادت امام حسن عسگری(ع)

شهادت

امام حسن عسکری(ع) در روز جمعه و هنگام نماز صبح از این دنیا به سرای باقی می‏شتابند. جمعه، روز خوب خدا و در وقت نماز صبحگاهی؛ یعنی هنگامه ملاقات با خدا. آن حضرت که خود می‏دانستند شبی دیگر در دنیا نخواهند بود، آهنگ نماز می‏کنند تا آخرین نیایشهایشان را ملکوتیان بشنوند و وقتی اراده کردند تا کام تشنه‏شان را لختی تازه کنند؛ حال ایشان به ضعف و سُستی گرایید و روح مقدسشان به عالم بقا روانه گشت و اینچنین آرام و با قلبی مطمئن راهی ابدیت می‏شوند.

ضمیر روشن و امیدوار امام تنها متوجّه خداوند و دستورات خالق یکتا بود و ایشان به پیروان خود آموختند که دنیا را با تمامی سختی‏هایش آسان بگیرند زیرا آخرت، منزلگاه جاودانه است و آسایش در آن سرا خواهد بود.

سامراءِ سیاهپوش

وقتی امام حسن عسگری(ع) چشم از جهان فرو می‏بندند و به دیار دوست می‏شتابند سامرا سیاهپوش می‏شود و خلق به ماتمی بزرگ گرفتار می‏آیند. فضای شهر سامرا که مرکز سلطنت و پایتخت خلافت بود ضجّه و شیون فرا می‏گیرد و بزرگ و کوچک، مرد و زن همه سوگوار فرزند پاک خاندان نبوّت می‏شوند و اینچنین مسلمین رهبر و مقتدای بزرگ دیگری را از دست می‏دهند و به غم هجران مبتلا می‏گردند.

کوکب هدایتگری

زندگی مردان بزرگ سراسر پندآموز و عبرت‏آمیز است و آنانکه به دنبال راه هدایت و سعادت هستند باید پیرو و دنباله رو آنانی باشند که دانای راز و بَلَد راهند و امام حسن عسگری(ع) از کوکبهای درخشان هدایتگری هستند که مرام ایشان واگویه معرفت والایشان است. امامی که از خوف و خشیت خداوند همواره سر بر سجده می‏نهادند، روزها را به روزه می‏نشستند و شبها را به نیایش برمی‏خاستند.

پرهیزکاری

پارسایی و پرهیزکاری از خصوصیات مؤمنان راستین است. آنانکه از معرفت، قطره‏ای طَرْفه بربستند؛ آرام نگیرند و اطاعت پیشه گیرند پس چگونه می‏توان تصور کرد احوال آنانی را که خود در دریای معرفت الهی غوطه‏ور بوده و هر لحظه خود را در محضر خدای خویش می‏دیدند و از این روست که امام عسکری(ع) همواره لباس زبر و خشن بر تن داشتند. (برای خدا) و بر روی آن لباسی نیکو (برای مردم).

دادرس بینوایان

موحدان و مؤمنان واقعی هر چند دلْ در گرو اعمال خود ننهاده‏اند اما در آبادانی عاقبت خود تلاش می‏کنند لذا همواره تیمارخوار و یار و مددکار همنوعانی نیز هستند که در مصائب و شدائد روزگار گرفتار آمده‏اند و زندگی آنان در گروِ دستگیری و رفع حوائج است و چه زیبا و شکوهمند است تماشای بزرگانی که بی هیچ رنگ و ریائی به نیازمندان و محتاجان توجّه می‏کنند و اعتنا می‏ورزند و چنین مرامی به یقین نشأت گرفته و وام دار زندگانی رهبران بزرگ دینی ماست و اینچنین بوده است زندگانی امام و مرادمان حضرت عسکری(ع) ـ که همواره دادرس بینوایان و منجی تهیدستان بودند و با بخشش و کرامت و سخاوت خود محرومین را از بیچارگی و اضطرار می‏رهانیدند.

پیام امام

کلام معصوم(ع) خواندنی است و باید آن را آویزه گوش قرار داد و به کار بست؛ امام حسن عسکری برای علی بن حسین بن بابویه قمی ـ که از بزرگان فقهی شیعه محسوب می‏شود ـ چنین نوشته‏اند:

«... سفارش می‏کنم به پرهیزکاری در پیشگاه خدا و بر پا داشتن نماز و پرداخت زکات زیرا نماز کسی که زکات نمی‏پردازد پذیرفته نمی‏شود و به تو سفارش می‏کنم که از خطای مردم درگذری و خشم خویش فرو بری و به خویشاوند صله و رسیدگی نمایی و با برادران مواسات کنی و در رفع نیازهای آنان در سختی و آسایش بکوشی و در برابر نادانی و بی‏خردی افراد بُردبار باشی و در دین ژرف نگر و در کارها استوار و با قرآن آشنا باشی.

سفارش امام

از نوشته‏های امام عسکری(ع) به علی بن الحسین بن بابویه قمی است که مرقوم فرمودند:

«اعتصام به ریسمان پروردگار داشته باش... عاقبت خیر به متقین تعلّق دارد، بهشت جایگاهِ خداپرستان و دوزخ محل ملحدین است، دشمنی جایز نیست مگر بر ستمگران و خدایی نیست جز اللّه که بهترین خالقین است و درود بر بهترین خلق او حضرت محمد و عترت پاکیزه‏اش.

این کلام و توصیه امام معصوم است و هر آنکس به گوش جان بشنود به یقین به رستگاری خواهد رسید و هر که از آن رو برتابد، نگون بخت خواهد شد.

حامل علوم الهی

پُر دانشی دلیل بر فضل و کمال است و امامان معصوم چون جمیع علوم الهی را در سینه دارند از کاملترین و فاضل‏ترین بندگان مقرّب الهی‏اند و دانش هم دلالت راه است و هم آستانه جاه و کمال و امام عسکری(ع)، مرجع عالمان و محققان زمان و مأوی تشنگان وادی علم و دانایی بودند. در فضل و عظمت علمی آن امام همام همین بس که شاگردان ممتازی را برای جامعه روزگار خود تربیت نمودند تا آنان نیز در گسترش و جمع‏آوری علوم آل الله بکوشند و مبانی دین را برای آیندگان زنده نگاه دارند و حامل گفتارهای ناب و ناقل دانشهای پر ارج امام عسکری(ع) باشند