وآخر تابع له علی ذلک اللهم العنهم جمیعا

و اما ادامه ماجرای سقیفه

امام علی ( علیه السلام ) در آن اوان به تجهیز پیغمبر ( صلی الله علیه و آله و سلم ) مشغول بود تا سه روز مردم می آمدند و بر جسد حضرت نماز می گذاردند . پس از دفن پیغمبر حضرت علی ( علیه السلام ) در مسجد نشسته بودند و جمعی هم در حضور ایشان بودند که عمر وارد شد گفت : « چرا اینجا نشسته اید و نمی روید با ابوبکر بیعت کنید که همه انصار و غیر انصار بیعت نمودند » افرادی که در مسجد بودند همه رفتند علی ( علیه السلام ) و جمعی از بنی هاشم که با او بودند برخاستند و به سوی خانه حضرت علی ( علیه السلام ) رفتند .

عمر به اتفاق چند تن به خانه علی ( علیه السلام ) رفت و فریاد زد : « چرا نشسته اید و برای بیعت به نزد ابوبکر نمی روید ؟ » زبیر دست به شمشیر برد . عمر به همراهان گفت : « این سگ را از من دفع کنید » سلمه ابن سلامه شمشیر از دست زبیر گرفت و عمر شمشیر را به زمین زد تا شکست جماعت بنی هاشم که در آنجا بودند همه بیرون رفتند و تک تک با ابوبکر بیعت نمودند و تنها حضرت علی ( علیه السلام ) ماند .
 عمر گفت : « تو نیز بیعت کن حضرت علی( علیه السلام ) گفت به همان دلیل که شما جهت اولویت خویش به انصار دلیل آوردید که ما خویشان پیغمبریم من بر شما اولاترم و شما خودتان می دانید که من چه در حیات پیغمبر و چه پس از درگذشت او از هر کسی به او نزدیکتر بودم و می دانید که او مرا وصی خویش ساخت و همواره در کارها با من مشورت می کرد و رازدار خاص او من بودم و من نخستین کسی بودم که به او ایمان آوردم و سوابق مرا در جنگ ها و فداکاری هاو نیز از آگاهی ام به کتاب و سنت خبر دارید و دانش دینی و بصیرت پیشبینی ام در امور و زبان گویا و دل پر جراتم را می دانید شما به کدام امتیاز خویشتن را بر من مقدم می دانید ؟ اگر از خدا بیم دارید انصاف داشته باشید و گرنه بدانید که به من ستم کرده و حق مسلم من را پایمال کرده اید »
عمر گفت : « آیا بهتر نیست از خویشانت تبعیت کنی و مانند آنها بیعت نمایی ؟ »
حضرت علی ( علیه السلام ) گفت : این را از خودشان بپرسید » آن دسته از بنی هاشم که بیعت کرده بودند گفتند : « هرگز کار ما ملاک عمل علی با آن سوابق علم و دین و حقی که بر اسلام دارد نخواهد بود »
عمر گفت : « به هر حال تو خواه نا خواه باید بیعت کنی »
حضرت علی ( علیه السلام ) گفت : « ای عمر ! تو اکنون شیری می دوشی که خود در آن سهمی داری و منتظری روزگاری نوبت به خودت برسد بدان که من از تو نمی ترسم و بیعت نخواهم کرد  » ابوبکر چون حالت خشم درحضرت  علی ( علیه السلام ) مشاهده نمود به جبران سخنان عمر از در پوزش درآمد و گفت : « ای ابا حسن ! ناراحت نباش ما تو را اکراه نکنیم آزادی هر آنچه مصلحت می دانی همان را انجام بده »
ابو بعبیده برخاست و گفت : « ای پسر عم ! ما منکر فضل تو و علم و تقوای تو و نیز قرابتت به رسول الله نیستیم ولی تو جوانی و ابوبکر پیری از پیران قوم تو می باشد و او بهتر می تواند این بار گران را بر دوش کشد . به علاوه  کار هر چه بود تمام شد و اگر عمر تو وفا کند روزی نوبت به تو نیز می رسد و این امر بدون هیچگونه اختلافی به تو واگذار می گردد چه تو بی شک سزاوار خلافتی از اینها گذشته این مردم کینه هایی از تو به دل دارند بیش از این آتش فتنه را میافروز »
حضرت علی ( علیه السلام ) فرمودند : « ای گروه مهاجر و انصار ! خدا را از یاد نبرید و زعامت و سرپرستی مسلمین را که خاص محمد ( صلی الله علیه و آله وسلم ) و خاندان او می باشد و شما خود به این امر از هر کسی آگاه ترید از خانه پیغمبر بیرون نبرید در صورتی که شما می دانید احاطه من به کتاب خدا و دانش من به علوم دین و بصیرتم د ر امر رعیت داری و سرپرستی امور مسلمین از همه بیشتر و بهتر است شما سوابق نیکوی خود را به این کار جدیدتان تباه می سازید » در این حال بشیر بن سعد و گروهی از انصار گفتند : « ای ابو الحسن ! اگر این سخن را پیش از آنکه با ابوبکر بیعت کنیم از تو شنیده بودیم بی شک از تو می پذیرفتیم و حتی دو نفر هم درباره تو اختلاف نمی نمودند »
حضرت علی ( علیه السلام ) فرمودند : « ای مردم ! آیا شایسته بود که من جنازه پیغمبر را غسل نداده و دفن نکرده رها سازم و بر سر جانشینی و مقام ریاست او نزاع کنم ؟ ! من فکر نمی کردم شما به این کار مبادرت ورزیده و به خود این اجازه را دهید با ما اهل بیت پیغمبر در این حق مسلممان نزاع کنید » 
حضرت علی ( علیه السلام ) از آنجا بیرون رفت و شب هنگام فاطمه را به مرکبی سوار کرد و او را به مجالس انصار برد و فاطمه ( سلام الله علیها ) از آنها مدد می خواست و آنها در جواب می گفتند : « اگر همسر و پسر عمت پیش از آنکه ابوبکر پیشنهاد کند به ما می گفت او را رد نمی کردیم » وحضرت علی ( علیه السلام ) می گفت : « آیا سزاوار بود من جسد پیامبر را رد خانه رها کنم و دفن نکرده بر سر ریاست نزاع کنم ؟ ! و فاطمه می گفت : « ابو الحسن همان که شایسته بوده عمل نموده ولی مردم کاری کردند که خدا از  حساب آن نگذرد و باید جواب خدا را بدهند » پس حضرت علی ( علیه السلام ) به جمع حاضر در مسجد خطاب نمود و گفت : « مگر شما روز غدیر را فراموش کردید ؟ مگر نه پیغمبر در آن روز حجت را بر همه تمام کرد و دیگر جای سخنی را برای کسی نگذاشت ؟ شما را به خدا سوگند می دهم یکی از شما که سخن پیغمبر { من کنت مولاه فعلی مولاه اللهم وال من والاه و عاد من عاداه ........} را شنید برخیزید و گواهی دهد » زید ابن ارقم می گوید : « دوازده نفر از بدریین برخاستند و شهادت دادند من نیز به یاد داشتم ولی کتمان کردم که بر اثر آن چشمم را از دست دادم »
ابن قتیبه در کتاب ( الامامه والسیاسه ) که به تاریخ خلفا شهرت یافته می نویسد : » ابوبکر دریافت کسانی که از بیعت با او سرپیچی کرده اند نزد حضرت علی ( علیه السلام ) هستند . پس عمر را به جانب ایشان فرستاد . عمر به آنجا آمد و با فریاد آنان را که در خانه حضرت بودند فرا خواند اما کسی از خانه خارج نشد هیزم خواست و گفت : « سوگند به کسی که جان عمر در دست اوست از خانه خارج شوید و گرنه خانه را بر سر ساکنانش آتش می زنم . به او گفتند : ای ابا حفص فاطمه در این خانه است گفت : باشد . تا آنجا که می گوید سپس عمر برخاست و به همراهی گروهی به در خانه فاطمه ( سلام الله علیها ) آمد . در راکوبید وقتی که حضرت فاطمه ( سلام الله علیها ) صدای آنها را شنید با صدای بلند فریاد زد : « پدر ! ای رسول الله پس از تو از دست پسر خطاب و پسر ابو قحافه چه می کشیم آن گروه وقتی صدای گریه حضرت فاطمه را شنیدند با چشمی گریان از آنجا دور شدند نزدیک بود دل هایشان گدازان و جگرهایشان سوزان گردد. عمر به همراهی عده ای باقی ماندند . حضرت علی ( علیه السلام ) را از خانه بیرون آورده و او را به سوی ابوبکر بردند و به او گفتند : « بیعت کن » حضرت علی ( علیه السلام ) گفتند : اگر بیعت نکنم چه می کنید ؟ گفتند سوگند به خدایی که جز او خدایی نیست گردنت را می زنیم . سلیم بن قیس هلالی چنین می نویسد : « وقتی اهل بیت در پاسخ تهدیدها از خانه بیرون نیامدند درب خانه را به آتش کشیدند . حضرت فاطمه ( سلام الله علیها ) پشت درب خانه آمد و در این ماجرا بین درب و دیوار قرار گرفت و به او فشاری سخت وارد شد . قنفذ با تازیانه به بازوی حضرت فاطمه ( سلام الله علیها ) نواخت » طبری شعبی می نویسد قنفذ با غلاف شمشیر به او زد و محسن فاطمه سقط شد و بدان خاطر به بیماری سختی دچار گشت

                          اللهم العن الجبت والطاغوت